Mam ochotę wyjść z ciała...
Dlaczego? Bo to ciekawe! Zawsze fascynowało mnie wszystko, co ma jakikolwiek związek z magią i mistyką. Oczywiście wiem, że eksterioryzacja to nie czary, ale jest ona równie fascynująca.
Myślę o tym nieprzerwanie od kilku dni, od tej pamiętnej rozmowy z koleżanką... Powiedziała ona mianowicie, że jej znajoma próbowała wyjść z ciała... I udało się jej, ale tylko na chwilę. Nie przygotowywała się, nie kończyła żadnego kursu... Po prostu, będąc na granicy snu i jawy, wyobraziła sobie, iż nad jej łóżkiem zwisa lina. Następnie chwyciłą się tej liny oburącz i zaczęła podciągać w górę... Usiadła na łóżku. Obejrzała się za siebie i zobaczyła samą siebie, śpiącą jak dziecko. Przestraszyła się i wróciła.
Ja też chcę! Postanowiłam jednak najpierw się do tego przygotować, żeby pokonać strach i wszelkie inne bariery. Dlatego zapisałam się na ten kurs.
Chcę czuć to, co inni Obemaniacy. Chcę poznać Astral. Chcę przeżyć to, co do tej pory mogłam sobie jedynie wyobrażać.
Mam ochotę wyjść z ciała.
Przecież już to robiłam, choć nieświadomie. Dotarło to do mnie dopiero po przeczytaniu porad znajdujących się na tej stronie. Jak inaczej to nazwać? Wiele razy mi się zdarzało, tuż przed zaśnięciem, coś mającego nierozerwalny związek z OOBE... Byłam pewna, że przewróciłam się na bok. Czułam przecież łóżko pod sobą i poduszkę... Ale na chwilę otworzyłam oczy i okazało się, że wciaż leżę na plecach. Albo byłam święcie przekonana, iż moja ręka znajduje się przy głowie, bo przecież ją przemieściłam kilka sekund wcześniej. Zginam palce... Figa z makiem! Ręka leży wzdłuż ciała, jak leżała przedtem! Czy to nie dobry początek?
Mam ochotę wyjść z ciała!
Świadomie, dobrowolnie i na dłużej, niż kilka sekund!
Niefizyczni Przyjaciele, wiem, że tam jesteście. Pomóżcie mi!