Cześć! ;)
Chciałabym poznać wasze zdanie na temat tego co mnie spotkało dziś w nocy, bo ja sama nie wiem co mam o tym myśleć :P
Zacznę od tego, że nigdy nie "trenowałam" oobe. Po prostu się tym interesowałam przez kilka lat i w te wakacje nie wiadomo czemu, zaczęły mnie łapać bardzo często paraliże przysenne oraz wibracje. Oczywiście bałam się cokolwiek z tym robić, później zaczęła się szkoła i niestety już od bardzo dawna nie miałam przyjemności tego zjawiska doświadczać :P
Od jakiegoś czasu choruję również na bulimię. Chwilami mam totalnie dość życia, więc sporą część dnia przesypiam :> Ostatnio przed zaśnięciem poprosiłam własną podświadomość o jakiś niezwykły sen, bo tylko to aktualnie daje mi ukojenie ;) Rzeczywiście sen zawierał wszystkie symbole kojarzące mi się z poczuciem bezpieczeństwa, opieką i takie tam. Poza tym nie wyglądał jak mieszanina kilku akcji, tylko jak jakiś film z głównym wątkiem który zapamiętałam od początku do końca :P Zaczęło mnie to bawić :P I od tamtej pory przed każdym zaśnięciem wymyślam sobie co chciałabym, żeby mi się przyśniło i na prawdę prawie zawsze mi się to udaje. W dodatku nastrój mi się bardzo poprawił..


Wczoraj wieczorem położyłam się spać mocno nietrzeźwa :D Uwierzcie, nie pamiętam nawet co chciałam, żeby mi się przyśniło. A spałam właściwie już stojąc na nogach, położenie się do łóżka to była tylko formalność :P Miałam ciężką noc, wiem, że często się budziłam. Nie pamiętam co mi się śniło, ale było tego mnóstwo, w dodatku w bardzo ostrych barwach itp. Kilka razy miałam paraliż przysenny, ale odzyskiwanie świadomość w półśnie będąc nietrzeźwym na nic się nie zdaje :D Po paru sekundach i tak zasypiałam i wszystko niewiele mnie obchodziło.
W końcu miałam sen o tym, że się budzę :D bo ktoś w pokoju obok bardzo hałasuję. W rzeczywistości mam łóżko przy ścianie, która jest zrobiona przez wielkie drzwi rozsuwane prowadzące do drugiego pokoju, zwykle tata jak długo nie wstaję to w nie stuka, żebym się obudziła :D Tak było i w tym śnie. Ojciec wkurzył się, że jeszcze leżę w łóżku. Nie wiedziałam o co mu chodzi, bo miałam świadomość, że dziś jest sobota, a poza tym jest dopiero 4 nad ranem. Strasznie hałasował, aż w końcu odsunął drzwi, żeby mnie chwycić za nogi :D Byłam przerażona! Ale nie mogłam uciec, bo znów złapał mnie ten cholerny paraliż przysenny.. Po chwili zdałam sobie sprawę, że to tylko sen, ale ja rzeczywiście leżę sparaliżowana, piszczy mi w uszach, a moje ciało wibruję. Olałam to i zasnęłam od nowa. Sen kontynuował się nadal, ale nie było już w nim ojca. Leżałam sama w pokoju i w końcu udało mi się wstać z łóżka. Byłam bardzo leciutka, właściwie to nie chodziłam tylko unosiłam się w powietrzu ;) Podeszłam do okna, zobaczyłam, że po drugiej stronie ulicy (wszystko wyglądało nieco inaczej niż w rzeczywistości) po dachach skacze mój kot. Chciałam, żeby wrócił do domu i gdy tylko o tym pomyślałam coś dosłownie przyciągnęło go w moją stronę. Wzięłam go na ręce i wróciłam z nim do łóżka, żeby znowu iść spać (spać we śnie, oczywiście), ale zobaczyłam, że drzwi przy których śpię rzeczywiście są odsunięte. Zajrzałam przez nie do drugiego pokoju. Siedziała w nim moja koleżanka. Byłam zaskoczona co tu robi, wypytałam czy to ona tak hałasowała itp. Nie pamiętam co było dalej, ale chyba przyznała się, że to ona, bo zostawiłam ją samą, więc chciała mnie obudzić. Powiedziała jeszcze, że strasznie jej zimno, więc wyjęłam jej jakąś bluzę z szafy. Dalej kompletnie nie wiem, co się działo. Ale jak przeanalizuję to wszystko jeszcze raz, to wydaję mi się, że ta moja koleżanka była nienormalnie blada, miała na sobie białe ubrania i jej buzia też była cała biała. No po prostu wyglądała jak duch! I również chodziła tak jakby nie stąpała po ziemi tylko unosiła się razem ze mną w powietrzu :P W dodatku była jedynym źródłem światła, oprócz drogi po której ja się poruszałam, wyglądającej jak biały słup światła, a reszta pokoju była bardzo ciemna.
Miałam jeszcze kilka paraliżów przysennych tej nocy.
Miałam też jakiś dziwny sen, że czekam na pociąg na jakiejś dziwnej stacji. Miałam bardzo złe przeczucia, chciałam stamtąd odejść, ale znajomi mi nie pozwolili i gdy nadjechał pociąg również zmusili mnie, żebym do niego wsiadła. Niepokój we mnie narastał. W końcu dojechaliśmy na miejsce. Było to cmentarzysko dziwnych stworów z prehistorii :P Sceneria jak z bajki o tamtych czasach... taka sama roślinność, niebo czerwono-granatowe, czerwony piasek pod stopami, dookoła pełno meteorytów i kilka z nich widocznych jak daleko gdzieś spadają z nieba. Zaczęliśmy zwiedzać to miejsce, znajomi pokazywali mi szkielety wielkich potworów, np szkielet żółwia ze skrzydłami dwa razy większego ode mnie. Zaczęliśmy żałować, że takie wspaniałe okazy musiały wyginąć. Ja jednak wciąż czułam się bardzo nieswojo. I miałam rację okazało się, że te potwory wcale nie wyginęły tylko pędzą na nas, a z nieba pada deszcz meteorytów. Prawdziwy koniec świata ;)
...i znów paraliż.
Najdziwniejsze jednak spotkało mnie nad samym rankiem. Złapał mnie paraliż. Miałam lekko otworzone oczy jak zawsze, więc wiedziałam, że już jest widno. Leżałam na plecach jak nigdy. Coś dziwnego zaczęło się dziać z moimi nogami. Poczułam, że spadają, zsuwają się z łóżka czy coś, więc szybko, odruchowo podniosłam je do góry. Były leciutkie. Wiedziałam, że są w powietrzu bo mogłam nimi machać we wszystkie strony. Pierwszy raz udało mi się "odkleić", którąś część ciała astralnego, od tego fizycznego. Odzyskałam 100% świadomość. Wiedziałam, że mogę zrobić to samo co z nogami z resztą ciała. Pomyślałam o otworzeniu niefizycznych oczu. Miałam na nie nasuniętą kołdrę. Najpierw mój wzrok przez nią przenikał, a później ukazała mi się ściana i fragment obrazu nad moim łóżkiem. Wtedy to zdałam sobie sprawę, że oobe to żadne bujdy, a po chwili byłam już tego w 100% pewna. Okropnie się wystraszyłam, więc poprosiłam o pomoc mojego opiekuna. I wtedy to usłyszałam gdzieś z tyłu mojej głowy, najpiękniejszy męski głos. Może to dziwne, ale od razu go pokochałam i czułam, że on też mnie kocha jak nigdy nikt.. Zapewniał mnie, że jestem już gotowa całkowicie wyjść z ciała, tylko muszę chcieć. Upierałam się z nim, że nie jestem, skoro tak bardzo się boję. Powiedział, że to normalne i żebym raczej pomyślała o tym w ten sposób, że już nigdy więcej może się to nie powtórzyć. Spytał, czy chcę zaprzepaścić taką szansę. Zgadnijcie co odpowiedziałam?! Że chcę już wracać!
I zasnęłam...

Trochę się rozpisałam, nie wiem czy komuś chciało się to wszystko czytać, a jeżeli ktoś dotrwał do końca to bardzo jestem ciekawa jego opinii :P

Pozdrawiam.

Graty pierwszego OBE i witamy ;]

Kolejne potwierdzenie, ze alkohol może pomagać w OOBE.

Proponuję założyć tutaj notatnik, albo na innej stronie bloga, gdzie będziesz opisywać swoje "podróże" (oczywiście jeśli planujesz kolejne ;] ).

No i walcz z bulimią ;]

ja sam alko nie bede probował (jak narazie) bo jestem za młody troche.
Ale Gratuluje oobe. ja sam nigdy nie osiagnalem czegos wielkiego.

"nigdy nie osiagnalem czegos wielkiego" cóż za wysoka samoocena ! xD poprostu nie widzisz tego :) a czemu? bo nie chcesz. Jak to nie chce- spytasz pewnie ;> Ano widzisz, kochamy sie użalać nad sobą
;*
aloha

Ciekawe... Ja cwiczyłem, jak osiągnąc OObe także po alkocholu. Czułem wyraźnie wibracje, a gdy przesunąłem wyobrażony punkt do góry (technika opisana w poradniku Monroe'a) momentalnie mnie sparaliżowało. Dlatego próbowałem to kontrolowac, ale jakoś mi się nie udało xP. Czułem, że wibracje były dla mnie za silne..

... Serio?
ja sie tam nie uzalam, i nie osiagnalem czegos wielkiego, to byłoby oobe takie normalne, a nie raz mialem jakis cos co nazwali inni obekiem. ja chce takie od poczatku do konca. i chet nie w koncu bym pogadał z NP. ale to tylko nieudane próby 1,5 roku prób i zero oobeków ;/

Łee tam ja po alkoholu nawet nie mam siły myśleć o oobe, myślę tylko o tym żeby zasnąć

Wiesz, ja jak się zaczęłam interesować oobe to miałam 12lat. Było tylko kilka prób po których stwierdziłam, że to nie dla mnie.. Wciąż się tym interesowałam, ale przestałam wierzyć, że i mnie się uda. Później paraliże i wibracje przyszły same bez żadnych nastrojeń ;) Aż w końcu (wczoraj) udało mi się oderwać przynajmniej częściowo od fizycznego ciała i pogadać z Opiekunem.
Także widzisz ja nic nie robiłam, a nawet przestałam wierzyć i mi się udało, to co dopiero Tobie - osobie, która ciągle próbuje ;) Poczekaj trochę jesteś jeszcze dość młody, może ci "niefizyczni" uważają, że to jeszcze nie czas, a jak będziesz gotowy to Cię sami wezwą tak jak to było w moim przypadku.. Paraliże się zaczęły w momencie kiedy zaczęłam cierpieć na bulimię - chorobę, która całkowicie zmieniła moje podejście do świata.. Musiałam szybko dojrzeć i zdać sobie sprawę, że samokontrola czyni cuda.
Pewnie i w Twoim życiu nastąpi taki przełom (mam nadzieję, że bardziej pozytywny niż u mnie) po którym zaczniesz patrzeć na świat pod zupełnie innym katem. Po prostu dorośniesz i bez żadnych medytacji itp staniesz się osobą bogatą duchową, a takich ludzi właśnie "wpuszczają do astrala" ;)
Także nie ma co się zniechęcać. Na wszystko przyjdzie czas ;)

Przepraszam, ale jaki opiekun? Jacy niefizyczni mają do siebie wzywac? Myślałem, że człowiek to robi z własnej woli. Ciągle trenuje dzięki wytrwałości. Pamiętam początki- one zniechęcały, ale nie były takie ciężkie (relaksacja łatwo mi wyszła.. cwiczyłem 4dni). A gdy pierwszy raz poczułem wibracje to byłem pewien na 100%, że osiągnięcie OObe jest możliwe. Czytałem na razie pare wątków i chyba większośc osiąga OObe przypadkowo..

moze sobiejednak odpuszcze na jakis czas. te ciagle proby maja malo efektow

Colin, to chyba rozsadne podejscie. Czasem jak sie za duzo cwiczy to czlowiek bardziej sie spina niz przed tym jak cwiczyl mniej, no i wychodzi klops ;) albo cwiczyc i probowac zauwazyc czy nasze cialo sie spina czy nie i probowac zrelaksowac wszystkie miesnie by odpuscily nerwowosc przymusu. Albo zmien pozycje cwiczen ;)

Ja mimo wibracji i paraliżów, które pojawiły się same bez żadnych treningów, metod i technik, wciąż nie byłam do końca przekonana, że to wszystko jest prawdą :P
Co do Opiekunów, to podobno każdy w astralu takiego posiada i zawsze możesz spróbować go wezwać, żeby Ci pomógł ;) Podobno świat astralny należy właśnie do nich i to oni decydują czy masz do niego wstęp czy nie :P Wiadomo, że przez próby relaksacji itp masz na to większą szansę, ale jak widać nie tylko takim osobą się to udaje ;)
Pozdrawiam.

To, czy wejdziesz do Astrala zależy Tylko od danej osoby, opiekunowie jedynie mogą POMÓC wyjść, ale nie zrobią tego za Ciebie :) Każdy może wyjść, a nie jest tak że opiekun Ci zabrania albo coś :P

Rozumiem... A gdyby tak taki opiekun nie chciał żebym weszedł z ciała fizycznego? Co jeżeli nie tylko mogą pomóc, ale i przeszkodzić?

wiesz reolic ja mam zawsze takie przeczucie, choc mam nadzieje ze jest mylne

Dobra.. Niech Moderator albo Admin usunie niepotrzebne posty. Sorry za offtop :)

A Co na te całe paraliże mówią lekarze?

moim zdaniem ewidentnie ma na to wpływ działanie naszego mózgu, to że niektorzy mają zdolność do wybudzania się umysłem w stanie snu to nie jest chyba tylko technika czy ćwiczenia ale także pewnego rodzaju skłonność.
Sama z powodu paraliżów miałam robione eeg głowy i wyszły jakieś odchył w fazach snu właśnie.

Myślę że większość ludzi ma wszytko OK i dlatego ciężko im osiągnąć oobe, a niektórzy jak widać maja do tego predyspozycje.

monii wybacz ale sie z toba niezgodze ;) kazdej nocy wchodzisz w astral , tak smao jak inne osoby, ktore snia. Jedni po prostu baedziej obserwuja sny, innij obserwuja sny mniej. Jest tak, ze kazda osoba przynajmniej raz w zyciu z ciala, a co trzecia osoba miala kilka razy swiadomy sen. OOBE to tylko technika wejscia w astral, pomijajac juz samo nazywanie Poza cialem astralnem, dlatego niby jestesmy tacy wykatkowi bo nazwalismy OOBE jakos inaczej niz reszta wstanie jest przywyknac. Kazdy moze osiagnac OOBE, kto weźmie się poważnie za jego praktykę, tak samo jak Kazdy moze snic swiadomie jesli mu bedzie na tym zalezec, a nie popraktykuje miesiac albo dwa w tym piec, czy szesc razy a potem narzeka ze mu nie wyszlo i ze inni maja jakies specjalne predyspozycje. Innym zajmuje to dluzej a innym krocej, ale moze osiagnac OOBE kazdy.

pozdr S.