Ująłem w swe dłonie serce spiżowe,
by zew wydało, prosząc w potrzebie,
każdą Istotę w której serce dobre,
czy ktoś odpowie - dzisiaj tego nie wiem.

I Ty który tu stoisz, nie przejdź obojętnie,
bowiem obowiązek również na Tobie spoczywa,
bij w dzwon ze mną, aż pod naciskiem pęknie,
niedoskonałości muru bariera prawdziwa.

W ciszy zamknięcia, w nocnej godzinie,
w samotności sam na sam człowiek czeka,
Na niewypowiedziane w bezczasie pytanie,
przyszła jednak Miłości nieskończona rzeka...