Ścieżkę życia sobie trudną obrałem,
Przeszkodami wieloma usiałem,
Chwil radości szczyptę dosypałem,
I nadzieję wielką miałem,
Że uda mi się zdobyć to o czym wcześniej
Zapomniałem - Miłość.
Lecz nawet ona poddaje mnie próbie,
Stawiając co chwila ultimatum:
“będziesz cierpiał marny robaku,
Bo zaprowadzę wybrankę twą ku zgubie!”
Więc cierpiałem szczędząc innym krzywd
Milcząc, słyszałem wewnętrzny krzyk.
Lata minęły bym mógł zrozumieć
Że memu fatum wcale nie muszę ulec!
Agonia ta trwała zbyt długo,
Nie musze być już mej miłości sługą!
Wciąż jednak decyzji nie podjąłem
I pytam sam siebie ze znojem;
“Sprzeciwić się memu przeznaczeniu?
Czy też cierpienia wciąż znosić samemu?”