Przebudzenie/oświecenie/nie-dualność Prawda I Mity Opcje

[Garot]

Sam nie wiem dlaczego zakładam ten temat, możecie mieć różne teorie na ten temat i może będziecie mieli rację, ale nie chcę tu za bardzo pisać o sprawach personalnych, chyba że będzie to miało jakiś związek z tematem.

Fajnie jakby się też Twist wypowiedział, bo myślę że mógłby coś dodać to tego topicu.

Po pierwsze przebudzenie to nic przyjemnego i nic niezwykłego i ezoterycznego. Towarzyszą temu wahania nastroju (złość, strach, itp), rozregulowana gospodarka hormonalna, czasem kłopoty ze snem, może depresja, a w ekstremalnych przypadkach nawet ból (choć mi się nie zdarzyło). To co mówi większość guru że to jakieś boskie doświadczenie, jedność ze wszechświatem itp to ściema, bardziej porównałbym to do stanu gorączki i nikt nie wie jak długo to będzie trwać, każdy przypadek jest indywidualny.

Błogość? To tylko idea którą dają guru. Czasem może się wydarzyć taki "przebłysk" kiedy znika ego, JA, ale na jakiś czas, w moim przypadku najczęściej na minutę, godzinę, 4, 6. Ale umysł (myślowe JA) wraca i to jest normalne, bo to nie znika od tak sobie, a na dodatek jak się wytworzy swoją interpretacje (to taki nawyk) "przebudzenia" i zaczyna się z tym utożsamiać - wierzyć że wcześniej było ok, a teraz jest znowu coś nie tak, to tylko się dolewa oliwy do ognia i tworzy jakąś historie "o ja biedny". Najczęściej własnie po takim przebłysku cierpienie się wzmaga. To właśnie wykorzystują guru i dają kolejną identyfikacje, np. jesteś świadomością, pustką, jesteś niedotknięty, wiecznie szczęśliwy...

W skrócie tzw "przebudzenie" zaczyna w momencie kiedy pojawi się zrozumienie, czym jest to co nazywa się "Ja" (nazwę to personalny lub psychologiczny proces myślowy). Do tego jest potrzebna pewna jakość widzenia wolna od wiedzy, która jest inteligentną częścią naszego ciała, nazwałbym to biologicznym procesem myślowym, albo inteligencją (nie lubię używać powszechnych określeń np świadomość itp bo najczęściej już niosą z sobą wartość i interpretacje).
Kiedy biologiczny proces myślowy (inteligencja ciała) odłączy się od psychologicznego (Ja) i uświadomi sobie go, zacznie go kwestionować to jest początek końca. Pęka podstawa tej całej mentalnej budowli, która warunkowała, kontrolowała ciało i się zawala powoli. Później następuje właśnie ta cała dekompozycja, rozpuszczanie ego i nie da się niestety odseparować od tego nieprzyjemnego procesu. Czym bardziej się próbuje się coś z tym zrobić tym jest gorzej, jedyne co pozostaje to doświadczać i uświadamiać sobie pojawiające się przekonania, formy kontroli, idee, utożsamienia, które oddziałują na ciało, aż podświadomość nie będzie czysta od tego typu wiedzy i zostanie tylko ta praktyczna i techniczna.
Nic nie zostaje, kompletna pustka na "swój temat", znikają nawet narodziny, śmierć i miłość (jako idee).

To tak w skrócie.

EDIT: sorry nie wiedziałem - niech ktoś naprawi nazwę tematu bo panel boczny na stronie głównej się posypał ;/

[Garot]

Dobrze napisane twist.
To nie przynosi żadnej odpowiedzi, to usuwa wszystkie odpowiedzi.
To z tych odpowiedzi rodzą się pytania. To taki stan nie-wiedzy, bez pytań czy odpowiedzi, bez poszukiwacza, poszukiwania i tego co się szuka.
(to się nie tyczy technicznych, praktycznych spraw)

To nie jest tak, że nie da się nic z tym zrobić - pokazać innym, że jest możliwe kwestionowanie tych struktur.
Tylko trzeba uważać co się do nich mówi, bo mają silny nawyk definiowania, wartościowania i utożsamiania, a nie można zostawić im nic co mogli by nazwać sobą.
Widzę, że aby to było skuteczne potrzebne jest sporo praktyki, jest to forma rozwoju umiejętności. Dobieranie słów, analiza i zrozumienie "pacjenta".

Jak na razie pojawia się taką chęć rozwijania tego, ale myślę że lepiej z tym poczekać aż wszystko zniknie i się ustabilizuje.
Czasem tak mam, że coś robię i zauważam, że to co robiłem - robiłem z przekonania (w skrócie) no i jak bez tego przekonania sama z siebie nie pojawia się chęć, to jak widać najprawdopodobniej chciałem tego tylko z uwarunkowania, nawyku.

Niektórzy muszą poczuć ból , niektórym trza tylko pokazać te miejsce.

Ja bym bardziej powiedział, że pokazywać rzeczy którymi nie jesteś i przyjrzeć się im. Ciała ludzi już czują ból, ale to dzisiaj jest tak normalne, że rzadko kto jest tego świadomy. Stres, niepokój, strach, gniew, niecierpliwość, depresja, niespełnienie - to dzisiaj tzw normalka.
Masz rację, żeby porzucić cierpienie, które się tak bardzo lubi potrzebna czasem jest desperacja.
Jeżeli boisz się dentysty bo spodziewasz się bolesnego zabiegu,
to potrzebna Ci czasem desperacja. Jak na nic ibuprom, siedzisz z bólem sam kilka godzin, przezwyciężasz strach żeby go ostatecznie wyrwać.
Ludzie się boją takich osób, które nie naprawiają przekonań i ego,
boją się tych którzy je wyrywają, bo niema tam co naprawiać.