7 Poziomów, 7 Barier Opcje

[Pavveł]

Do napisania tego tematu zmotywował mnie pewien tekst bodajże Osho, który kiedyś napotkałem i który całkiem do mnie trafił, który moim zdaniem opisywał całkiem przydatne rzeczy i słuszne spostrzeżenia. Niestety nie udało mi się wtórnie znaleźć tego linku, także postanowiłem odtworzyć z grubsza to, o czym tamto było, trochę z pamięci, trochę tak od siebie i trochę wspomagając się internetem x) Jednakże to, co wyszło, nie jest z mojej strony bezmyślnym kopiowaniem, ale czymś co zgadza się z moim doświadczeniem i spostrzeżeniami, oraz uważam że komuś może się przydać... mnie się przydało. Tak więc ten temat traktować będzie o siedmiu poziomach świadomości oraz o siedmiu głównych problemach, jakie stoją na naszej drodze na każdym z tych poziomów. Prawdopodobnie padnie argument, który już teraz uprzedzę, że tworzenie takich podziałów jest bez sensu, bo dzieli ludzi, itp. Moja odpowiedź na to brzmi, że to zależy jak na to się patrzy. Nie chodzi bowiem w tym o to, aby kogoś dzielić, bo niezależnie od tego, kto na jakim jest poziomie, każdy jest ważny i każdy jest równy, tylko różne osoby różnie mocno śpią... Nie chodzi o to, by osądzać ludzi, ale o to by pomóc się zorientować w jakim miejscu jesteśmy i sprecyzować sobie motywy, z jakimi w danym momencie musimy sobie poradzić, by osiągnąć pełną dojrzałość, a za tym spełnienie i szczęście. Ten podział na siedem punktów w jakiś sposób koreluje z siedmioma czakrami, ale jest podziałem umownym, gdyż można by z pewnością tą listę rozszerzyć i uszczegółowić. Także ten podział jest dość ogólny, ale myślę, że mimo tego i tak dość przydatny. Jeśli ktoś chciałby, żebym bardziej szczegółowo opisał któryś z punktów, to niech zapyta, postaram się wtedy to rozwinąć. Także do rzeczy:

SIEDEM BARIER/WYZWAŃ DO PRZEJŚCIA PRZEZ NIE:

1. Nauczyć się żyć w społeczeństwie.
2. Zadać sobie pytanie, kim ja chcę być, zauważyć swą indywidualność.
3. Znaleźć w sobie współczucie i empatię.
4. Zrozumienie swoich myśli, odidentyfikowanie się od nich, uzyskać wolność od natłoku myśli. Stać się panami/paniami swych myśli, a nie być ich niewolnikami; przełączenie się na uczucia.
5. Znaleźć harmonię, spokój, błogość bycia, nie osądzać, przestać oczekiwać.
6. Przyjąć punkt widzenia: My jako Jedność.
7. Odpuścić sobie robienie czegoś na zewnątrz, by coś osiągnąć wewnątrz, zamiast tego być już tym i tyle, już to osiągnięte... A wtedy działanie na zewnątrz, jeśli takie będzie, to będzie wynikało z wewnątrz.

CECHY CHARAKTERYZUJĄCE SIEDEM POZIOMÓW ŚWIADOMOŚCI:

1. Dobre jest to, co w danej chwili przynosi korzyści. Prymitywna, hedonistyczna postawa staje się tutaj normą. Mój partner powinien zaspokajać moje zachcianki i potrzeby!
2. Inni określają, co ja mam do zrobienia i absolutnie mi to nie przeszkadza, a jeśli już - to bardzo nieznacznie. To, co dyktuje grupowa świadomość, musi być właściwe. Nie może być inaczej! Coś za coś!
3. Ważne jest, aby być kimś! Taki stan nie skłania do zastanowienia się nad własnym zachowaniem.
4. Kto ma rację? Ja czy inni?
5. Dzięki sile myśli i sile duchowej świadomości ja sam stwarzam swoją rzeczywistość.Staję się bardziej akcją, niż reakcją. Zbieram to, co posiałem! Duchowi bracia zwierzęta musza być bezwarunkowo respektowani!
6. Zauważenie walorów bycia. Wszystko jest możliwe!
7. (˘◡˘)

[victoria]

a bolesna prawda jest taka ze ludzie szczesliwi bez wiekszych problemow kochaja znaja milosc ,ci drudzy szukaja jej alternatyw w nauce religiach filozofiach itp..
kiedy kochamy nic nam juz nie jest potrzebne

[Pavveł]

a bolesna prawda jest taka ze ludzie szcesliwi bez problemow kochaja znaja milosc ,ci drudzy szukaja jej alternatyw w nauce religiach filozofiach itp..
kiedy kochamy nic nam juz nie jest potrzebne

trochę spłyciłaś i wrzuciłaś wiele rzeczy do jednego wora, a to nie do końca tak...
ludzie szczęśliwi bez problemów kochają, ale dlatego bo są to ludzie którzy właśnie kochają bez problemów i dlatego są szczęśliwi...
są ludzie też, którym wydaje się, że kochają, a zamiast tego posługują się jakimś substytutem miłości i wcale nie są szczęśliwi...
są też ludzie, którzy rzeczywiście kochają, ale tylko kilka osób i też nie są do końca szczęśliwi, bo albo zawsze coś na zewnątrz jest jeszcze nie tak, albo nazywają stan w którym są szczęściem, bo lepszego nie zaznali, ale wcale nie czują się w tym stanie tak zajebiaszczo...
są ludzie, którzy zaznali szczęścia i miłości (nierozerwalne), ale chwilowo i próbują je odnaleźć w religiach i filozofiach... niektórym się nie udało, niektórym się udało (szczególnie tym, którzy nie trzymali się kurczowo religii, choć wykorzystali je do odbicia się)...
są zaś ludzie, którzy kochają i są szczęśliwi (czyli ci z pierwszego przypadku), którzy jak w pierwszym przypadku na tym poprzestają i nie próbują tego wyjaśniać, po prostu napawając się tym doświadczeniem...
są zaś ludzie jak w powyższym przypadku, tylko w dodatku do tej miłości i szczęścia próbują to nazwać dla innych, odnosząc się do różnych sytuacji, przez co powstaje filozofia...
mniej więcej tak ;p
tak sądzę... :3

nie mam pojęcia,paweł twoja miłość to to co ty sobie sam stworzyłeś w swojej głowie zresztą jak wszystkie rzeczy które do tej pory napisałeś, oczywiście będziesz tego bronił to jest właśnie tego objawem że chcesz żeby były one częścią twojej konstrukcji osobowości

skąd takie założenie? a dla odróżnienia, czym jest to, co ty uważasz i wszystko to, co piszesz? a czy ty nie bronisz swojego punktu widzenia? dlaczego uważasz, że to odnosi się do konstruktu osobowości? przecież nie wszystkie działania muszą być robione, by wpłynąć, podbudowywać konstrukcję osobowości, za to mogą być takie działania, które wynikają z tej konstrukcji... pochopnie mnie oceniasz... a ty? jak jest z tobą? odpowiesz na te powyższe pytania?