Spotkania Ze Zmarłymi Opcje

[Negai1]

Witam
Udało Wam się kiedyś w OOBE spotkać zmarłego krewnego?
Albo ogólnie kogoś takiego??
Jak to wspominacie??
Ja ostatnio CHYBA spotkałam moją babcie. Jak ktoś jest ciekawy to zapraszam do notatnika.
A w jednym z moich pierwszych OOBE spotkałam nieżyjącego już mistrza buddyjskiego.
Podał mi swoje imię, nazwisko, datę zgonu. Poszukałam na następny dzień w internecie i faktycznie takowy żył niegdyś. Przypadek? Jak uważacie.

Jakie są wasze doświadczenia w tym temacie? :)

[g00rmik]

Niewiele spotkałem osób zmarłych, które wcześniej znałem. W sumie to dobrze pamiętam jedną, mojego zmarłego dziadka, odwiedził mnie dekadę po swojej śmierci, dosłownie parę dni od rocznicy, a może to ja o nim więcej myślałem i dlatego przyszedł. Tak czy inaczej oprę na tym zdarzeniu moją opinię, bo gościa znałem, lubiłem i szanowałem, więc wiem jaki był za życia a z opowiadań jaki był dużo wcześniej. Dziadek miał dobry i rzadki dziś zwyczaj mówienia prawdy.
Tak więc spotkałem mojego dziadka, który zmarł w wieku 90 lat, po bardzo długim okresie przykucia do łóżka, tak w domu jak i szpitalu. Ja widziałem go jako 30-paroletniego wesołego gościa, charakterem wypisz wymaluj dziadek. Słuchając moich opowieści o rzeczywistości po swojej śmierci, bardzo się wkurzył. Dowiedział się np., że jego kochaną ziemią nikt się nie zajął, a jego dom niszczeje. Zaczął przeżywać swoje i moje doświadczenia. Tak jakby się podłączył i przeglądał to co ja wiem i widziałem. To go strasznie wkurzyło, tak że na koniec zniknął i widziałem go znów umierającego na łóżku szpitalnym, tak jakbyśmy się wymienili wspomnieniami. To było dziwne uczucie, ale poczułem jego ból, żal i wściekłość. Nie będę przytaczał wszystkiego, bo i nie wszystko już dobrze pamiętam.

Chciałbym tylko wspomnieć, że po śmierci dziadka babcia żyła jeszcze 6 lat. I wielokroć opowiadała, że przychodził do niej we śnie i na jawie (babcia naprawdę wierzyła w to co widzi) jako właśnie 30-parolatek. Jednak nigdy się do niej nie odezwał ani słowem, tylko przychodził patrzył i odchodził. Często było tak, że ja przychodziłem w odwiedziny a ona mówiła mi, że dziadek stoi tam w kącie i przygląda się. I że nie wie czy mnie widzi, bo nie zwraca na mnie uwagi. Czasem krzyczała na niego, żeby dał jej spokój i sobie poszedł. Trudno powiedzieć czy to co widziała było prawdziwe, czy wymysłem starego zmęczonego życiem i lekami umysłu.

[Foks]

Niewiele spotkałem osób zmarłych, które wcześniej znałem. W sumie to dobrze pamiętam jedną, mojego zmarłego dziadka, odwiedził mnie dekadę po swojej śmierci, dosłownie parę dni od rocznicy, a może to ja o nim więcej myślałem i dlatego przyszedł. Tak czy inaczej oprę na tym zdarzeniu moją opinię, bo gościa znałem, lubiłem i szanowałem, więc wiem jaki był za życia a z opowiadań jaki był dużo wcześniej. Dziadek miał dobry i rzadki dziś zwyczaj mówienia prawdy.
Tak więc spotkałem mojego dziadka, który zmarł w wieku 90 lat, po bardzo długim okresie przykucia do łóżka, tak w domu jak i szpitalu. Ja widziałem go jako 30-paroletniego wesołego gościa, charakterem wypisz wymaluj dziadek. Słuchając moich opowieści o rzeczywistości po swojej śmierci, bardzo się wkurzył. Dowiedział się np., że jego kochaną ziemią nikt się nie zajął, a jego dom niszczeje. Zaczął przeżywać swoje i moje doświadczenia. Tak jakby się podłączył i przeglądał to co ja wiem i widziałem. To go strasznie wkurzyło, tak że na koniec zniknął i widziałem go znów umierającego na łóżku szpitalnym, tak jakbyśmy się wymienili wspomnieniami. To było dziwne uczucie, ale poczułem jego ból, żal i wściekłość. Nie będę przytaczał wszystkiego, bo i nie wszystko już dobrze pamiętam.

Chciałbym tylko wspomnieć, że po śmierci dziadka babcia żyła jeszcze 6 lat. I wielokroć opowiadała, że przychodził do niej we śnie i na jawie (babcia naprawdę wierzyła w to co widzi) jako właśnie 30-parolatek. Jednak nigdy się do niej nie odezwał ani słowem, tylko przychodził patrzył i odchodził. Często było tak, że ja przychodziłem w odwiedziny a ona mówiła mi, że dziadek stoi tam w kącie i przygląda się. I że nie wie czy mnie widzi, bo nie zwraca na mnie uwagi. Czasem krzyczała na niego, żeby dał jej spokój i sobie poszedł. Trudno powiedzieć czy to co widziała było prawdziwe, czy wymysłem starego zmęczonego życiem i lekami umysłu.

Super opowiadanie;-)