Instrukcje Pomagające W Pierwszym Wyjściu Opcje

[Nexif]

Trenuję OOBE od 4 miesięcy. Próbowałem wielu metod, przed snem, 4+1, przeczytałem trylogię Monroe'a, Darka Surgiera, "Traktat o projekcji astralnej" i jeszcze kilka innych książek, dlatego wiedzę chyba mam taką co najmniej podstawową. Wierzę, że OOBE jest prawdziwe, możliwe i mogę je osiągnąć. Ale niestety Bardzo ciężko jest mi wyjść ten pierwszy raz.
Dodam, że nigdy nie miałem LD, ale często mam bardzo mocne deja vu.

Gdy próbowałem wychodzenia przed snem, kilka razy zasnąłem, ale większość razy po prostu relaksacja i tyle. Czasami były wibracie. Nigdy nie miałem hipnagog. Tylko raz miałem uczucie gorąca, ale troszkę częściej czułem ciężar na klatce piersiowej, ale nic więcej się nie działo.

Od kiedy zacząłem ćwiczyć metodę 4+1, nie widzę najmniejszych efektów. Potrafię leżeć pół godziny i nie czuć nawet najmniejszych wibracji. Kładę się, rozluźniam i nic. Wiem, że niektórzy nie mają wibracji, lecz ja je mam, bo sam ich doświadczyłem, chociaż nie były zbyt silne.

Z mojego punktu widzenia wygląda to tak: mam coraz większą wiedzę na ten temat, ale zero doświadczeń. Im więcej próbuję, tym bardziej marne są efekty.

Co moglibyście mi poradzić, by udało mi się wyjść?
Chętnie odpowiem na dodatkowe pytania.
Pozdrawiam i dziękuję.

[Pavveł]

Nikt nie powiedział, że zabawa musi polegać na niekontrolowanym śmiechu :/
Możesz grać w szachy, wtedy jesteś skupiony, możesz grać w podchody, wtedy czujesz klimat zagadki, możesz bawić się w chowanego, wtedy boisz się że zostaniesz odkryty, możesz ścigać się z kimś, wtedy czujesz rywalizację i strach przed przegraną... w trochę większym natężeniu to będzie np. pójście na wojnę, gdzie masz zabawę w podchody, strzelankę i wyścigi w jednym na żywo, poziom trudności hardcore - to dopiero doświadczenie/zabawa!... ze strachu można by robić po gaciach, ze smutku łzy mogą się cisnąć do oczu, ale to nadal zabawa, hardkorowa ale zabawa... dlaczego zabawa? a jaki jest sens wszystkim tym się zamartwiać, wałkować i potęgować smutek i inne przykre emocje, jakie z tego płyną? Wierz mi, można się pociąć, zatonąć w morzu smutku, nawet popełnić samobójstwo, ale co to Ci da? Na pewno nie pomoże odmienić losu w przyszłości, a przypieczętowuje taki los, jaki spowodował ten żal i smutek. Nie lepiej przyjąć jak jest i po prostu się przyglądać, wyciągnąć tyle doświadczenia z tego, ile się da?... wtedy to zabawa, co nie znaczy że od razu polega ona na śmianiu się -.-' Zabawa to nie tylko głupie rechotanie, co dzisiaj się przyjęło sądzić ;/ ;( ale cóż poradzić :/
Budziek Sid kiedyś rzekł tak: "Ból jest nieunikniony, cierpienie opcjonalne." ^^. A dodam od siebie, że każdy ból pomaga nam docenić brak bólu i wywinduje naszą percepcję na taki poziom, że okres bez bólu staje się okresem nieziemskiej błogości, co prawdopodobnie bez tego choćby chwilowego bólu, który jest dla nas jakimś punktem odniesienia, nie zaszłoby... Co nie znaczy, że ból cały czas jest potrzebny, jest on potrzebny tylko do momentu, w którym przestaje on nam być potrzebny :) ^^.