Sny, śmierć, Oobe Opcje

[Xox]

Witam, jestem nowym użytkownikiem forum. Postaram się opisać wszystko najmniej chaotycznie jak tylko potrafię.
We wczesnym dzieciństwie miałam sen. Był pokój, białe ściany i podłogi, żadnych dodatków, tylko biel. Ja ( choć miałam około 3-4 lat we śnie nie odczuwałam swojego wieku, po prostu byłam to ja)i obok mnie jakaś kobieta, szczupła, krótkie, ciemne włosy. Zostałam postrzelona w głowę. Nie wiem czy przez tą kobietę, czy ona po prostu tam była.Czułam przez ułamek sekundy ten ból, ból spowodowany postrzałem w skroń. Zawsze pamiętałam ten sen. Wiele, wiele lat później już w dorosłym życiu przyśnił mi się znów. Tak samo. I znowu odczuwałam ten specyficzny ból. Nie potrafię go nawet opisać. Jest to prostu ból postrzałowy. Całe moje życie mam świadomość tego bólu. Nawet teraz kiedy się skupię jestem w stanie to poczuć. Ilekroć słyszę w telewizji bądź czytam o tym,że ktoś został postrzelony w głowę to momentalnie " wczuwam się "w tą osobę. Bez żadnego skupienia na tym znów odczuwam ten ból postrzelenia, np. pułkownik Mikołaj Przybył, ale też zwyczajne inne osoby, które postrzeliły się w głowę i gdzieś tam wpadła mi informacja o nich. Od dawna zastanawiam się nad tym, czy nie jest to sposób, w który zginęłam w poprzednim życiu.
Dalej...
Miesiąc temu śmiercią samobójczą zginął mój wieloletni partner życiowy. Oczywiście przeżyłam i nadal przeżywam to bardzo ciężko. Kilka razy mi się śnił, sny bardzo realistyczne, ze wszystkimi odczuciami.
Sen pierwszy, pierwsza noc po jego śmierci, nie spałam całą noc, leżałam na kanapie, trzęsąc się z zimna,szoku i ogólnie przez całą sytuację. Nad ranem zapadłam w taki letarg, to trwało dosłownie kilka minut, wiem,bo mama była obok i mi powiedziała. Nie widziałam go, ani nic takiego, to był pusty sen, bardziej myśl. Poprosiłam żeby wrócił, odpowiedział, że chce,ale już nie może. Sen drugi, już bardziej pełny, po jakimś czasie. Chcę mu pomóc,ale nie mogę, widzę, że on źle się czuje, on tylko na mnie patrzy i ma okropnie smutne spojrzenie. Sen trzeci, nasz ogród,w którym często spędzaliśmy czas, rozmawiamy myślami, rozmowa bardzo miła, nie wiem o czym,nie wiem nawet jakimi słowami, czułam ogromną miłość, jedyne słowa same w sobie jakie pamiętam to moje pytanie czy coś tam jest dalej i jego odpowiedź, że tak i że jest tam dobrze. Kolejny sen, mówi, że przyszedł mnie ostatni raz pocałować, że nie może mnie tak często odwiedzać, bo dla niego wiąże się to z dużym cierpieniem, że spotkamy się 31 grudnia albo 31 stycznia (?!). To był ostatni sen z nim.
Dziś w nocy zdarzyło mi się coś dziwnego, nigdy tak nie miałam. Obudziłam się, usiadłam na łóżku, choć czułam,że moje ciało dalej leży. Popatrzyłam przez okno i zobaczyłam dwa księżyce. Wtedy zrozumiałam, całkowicie trzeźwo myśląc, że to musi być sen, tylko jakim cudem siedzę. Wystraszyłam się bardzo i postanowiłam położyć się do mojego ciała. Popatrzyłam na swoją dłoń i bardzo chciałam ją podnieść,ale nie mogłam, była nieruchoma mimo moich prób. Pomyślałam, że muszę sama siebie obudzić,ale nie zadziałało, więc zrobiłam w drugą stronę i pomyślałam, że muszę zasnąć. Udało się, obudziłam się wiele godzin później normalnie. Wyjątkowo wypoczęta. Próbuję oobe od pewnego czasu,ale jeszcze się nie udało. Po przebudzeniu pomyślałam, że może dziś jest dobry moment na spróbowanie. W ciągu dnia próbowałam, znów nie wyszło, czułam, że chyba jestem blisko, poczułam czyjąś obecność bardzo mocno, wystraszyłam się i wstałam. Wszystko prysło. Tak bardzo tego chcę, ale strach mi nie pozwala ? Mam duży problem z oddychaniem w trakcie moich prób, kiedy zapominam skupiać się na moim oddechu to przestaję oddychać i nie odczuwam specjalnych fizycznych skutków tego i dlatego chyba się boję ? Po próbach oobe mam wyjątkową świadomość siebie jako bytu, trwa to jakiś czas, później ustaje. Odczuwam samą siebie bardzo wewnętrznie, jako to, czym jestem tak na prawdę,a ciało to tylko to w czym czasowo jestem. Szczególnie dziwne odczucie mam w moich obu dłoniach...tak jak by czuję siebie w nich.
Odnośnie samobójstwa mojego partnera, kilka tygodni przed jego śmiercią miałam wizję, taką dziwną, nawet nie pomyślałam wtedy, że coś takiego oznacza cokolwiek. Szłam sobie ulicą, zwyczajny dzień, jak każdy inny, myślałam pewnie o jakichś sprawach i problemach dnia powszedniego kiedy nagle w głowie zobaczyłam jego twarzy, wiedziałam, że nie żyje bo po prostu wyglądał jak martwy, całkowicie normalnie,ale już bez życia. To był ułamek sekundy. Odpędziłam to od siebie, bo przecież wszystko było ok. Powiesił się dosłownie obok tej ulicy, którą wtedy szłam.
Nie ukrywam, że na dzień dzisiejszy moje próby oobe są pod kątem jakiegokolwiek kontaktu z nim, jakiegoś odczucia, sama nie wiem...czegokolwiek co będzie pochodziło od niego. Chociaż nie mam na to takiego ciśnienia, że musi to już być zaraz i teraz. Po prostu chciała bym kiedyś. Na razie nie udało mi się nawet wyjść, więc długa droga przede mną.
Kolejna myśl, apropo mojego snu, tego który miałam jako dziecko,a później jako dorosła. Może sama to sobie zrobiłam,a nie ktoś. Może to,co spotkało mnie teraz to kara, żeby mój byt poczuł ból, który kiedyś możliwe, że zadałam także komuś innemu strzelając sobie w głowę. To już tylko takie refleksje...
Na koniec dodam, że zawsze odczuwałam, od dzieciństwa swoją samoświadomość jakoś silniej. Miałam takie odczucie, że ja jestem trochę wyżej od niektórych,a od innych jeszcze niżej. Jakaś taka hierarchia, na zasadzie, że wiedziałam kto jest w tyle za mną, jeszcze mie doszedł do takiego "stanu" jak ja,a inni są już na jakimś dalszym pułapie, do którego mi jeszcze ileś tam brakuje.
Ten post to chyba jednak jeden wielki chaos. Starałam się jak mogłam. Jeśli ktoś będzie na tyle wytrwały aby przeczytać, to dziękuję. Bardzo Was proszę o wszelkie opinie i sugestie na temat tego wszystkiego. Bo szczerze mówiąc w realu nie mogę się wszystkim tak po prostu podzielić z otoczeniem,bo wiem,że wezmą mnie za wariatkę. Czasem tylko napomknę coś komuś,ale raczej z lekkiego kalibru. :)

[Majin]

Rozumiem Cię w pewnym sensie i pewnie sama bym dążyła do skontaktowania się z osobą mi bliską przez oobe. Szczególnie jeżeli jest to osoba, która tyle znaczy. Gdzieś czytałam, że można się połączyć z osobą zmarłą w oobe, ale do tego potrzeba na pewno wyzbycia się strachu i całkowitego zaufania sobie. Ponadto w książce, w którą czytałam było napisane, że "przewodnik" (wiadomo jak to z tymi przewodnikami jest) może Ci w tym pomóc. Otworzy jakiś portal czy coś...ale nie będziesz mogła tam przejść to będzie tylko takie "spotkanie na progu". Tak czytałam, ale czy to prawda? Cholera wie...