?, ??? Opcje

[Pavveł]

Czyż nie jest tak, że pytania rozjaśniają i poszerzają percepcję, świadomość..?
Bez pytań nie ma inteligencji, bez inteligencji świat jest pogrążony w ciemności... nie tak?
Poza tym, zdaje się, że mamy więcej pytań, niż odpowiedzi i więcej odpowiedzi, niż pytań, co rodzi kolejne zapytania o to, która z odpowiedzi jest ważna... zgadza się? Także czyż to, o co pytamy, w dużej mierze nie definiuje tego, kim i jacy jesteśmy, oraz na co szukamy odpowiedzi, a więc i czego doświadczamy..?
Wygląda na to, jakby pytania miały w sobie wielką moc i magię... Czy nie jest tak, że bez pytań nie ma odpowiedzi? A więc bez pytań nie ma też tworzenia, nie ma działania, prawda? A więc zaczynam więcej pytać, by znaleźć więcej odpowiedzi. Więcej słuchać, by gdy się odezwę, mówić rozważnie i skutecznie.
Bowiem ile wspaniałych pytań jest do odkrycia? Ile wspaniałych odpowiedzi jest do odkrycia? Ile pytań jest jednocześnie odpowiedziami? I dokąd one nas prowadzą? I dlaczego? Dlaczego... wyszło jak wyszło... po co i dlaczego po to właśnie... i jak... jak jeszcze wyjdzie... Wiele pytań czeka na ich zadanie......

[Garot]

Kiedy niema odpowiedzi, to niema pytania, tym samym niema problemu.
Odpowiedzi egzystencjalne, tworzą pytania, które z kolei tworzą zamęt a pytania w kwestii praktycznej tego zamętu nie tworzą.

Poszukiwanie "prawd" po to by poczuć się "wyżej", poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, które samo w sobie jest jakimś złudzeniem to strata czasu i energii.

Poszukiwanie, pytanie musi być na tyle absorbujące, by nie dawało możliwości na podważenie samego powodu poszukiwań czy istnienia pytania - w ten sposób unika się zmian, które przyniosły by zamieszanie. Nawet w momencie gdy pojawi się zwątpienie w sens "swoich" wartości, to i tak zadziała system samoobrony, które te wątpliwości zakryje, lub będzie szukał jeszcze silniejszego ideału, który da błogie poczucie nieomylności i zwiększy zaabsorbowanie uwagi "sobą" - "własną zajebistością lub pokrzywdzeniem".

To czego chcemy nie musi być tym czego potrzebujemy i właśnie to co myślimy że chcemy doprowadza nas do szaleństwa.

Moim zdaniem proces myślenia ludzkiego organizmu uległ zaburzeniu, odtwarza obrazy, które tworzą przyjemność i strach, które zmuszają do kontroli i to wszystko powoduje izolacje ciała od innych ciał. Wrażliwość ciała ulega uszkodzeniu w skutek ciągłego powtarzania tego co uznało się wcześniej jako "dobre" jako "przyjemność" co powoduje bardzo częste przemieszczanie się z ekscytacji do dołka i na odwrót. Większość uwagi skupia się na obrazach z powodu ich nadmiaru i wielkiej wagi, mniej uwagi kieruje się na reszcie ciała i otoczeniu. Z tego powodu i z powodu stresu, mięśnie są sztywne i napięte. Ciało jest jakby w skurczu pozbawione swojego czucia/wrażliwości, oddychanie bywa bardzo zaburzone.


Nie wiem czy moja wypowiedź brzmi sensownie.

ile zależy od stosunku naszej szczerej projekcji z głębi duszy do cudzej projekcji, którą bezkrytycznie przyjmujemy za własną, z opłakanym skutkiem w postaci cierpienia....

szczerej projekcji z głębi duszy?

i o jakiego typu pytania ci chodzi?