Medytacja. Problemy. Opcje

[Majin]

Witajcie! Od jakiegoś już czasu zabieram się za medytowanie. Zawsze kiedy siadam i się staram zrelaksować i wyłączyć myślenie dopadają mnie jeszcze bardziej intensywne myśli często takie których się nie chce pamiętać. Nie mogę sobie poradzić z opanowaniem ich. Gdzieś czytałam, że myśli nie należy ignorować a obserwować. Wszystkie moje próby wczucia się w medytacje zakończyły się klęską. Chciałam usłyszeć jak Wy to robicie...jak radzicie sobie z upierdliwymi myślami? Czasem też łapią mnie takie schizy, że podczas transu przyczepi się do mnie jakiś byt, archont który mną zawładnie i stanie się coś strasznego...
Help?

[Pavveł]

Po swoich doświadczeniach odnoszę wrażenie, że każdy znajduje się w mniej lub bardziej innym miejscu istnienia i przez to potrzebuje innych działań by dojść w to samo miejsce. Dlatego wszelkie rady, zamiast opisujące naturę medytacji, opisujące poszczególne kroki są dla większości z zasady nieadekwatne.
Sam w różnych momentach życia czyniąc te same kroki doprowadzało mnie to do innych miejsc. Raz medytacja dawała takie a takie skutki, raz inne, a innym razem żadnych.
Niejednokrotnie jakby wewnątrz mnie powstawało uczucie, jakby przekonanie, wewnętrzna wiedza czy umiejętność, która jakby wprowadzała me rozumienie medytacji na głębsze wody.
Ale to już jest coś, co musi współgrać z całą złożonością psychiki i ducha praktykanta.
Na zewnątrz porady wyglądają podobnie, ale wewnątrz pojawia się cała masa złożoności. To tak jak powiedzieć komuś, weź piłkę do kosza, wyjdź na boisko, kozłuj i rzucaj tam do obręczy. Jednak robić to efektywnie i efektownie, to jak inna bajka, trzeba jej poświęcić wiele czasu, zaangażowania fizycznego i psychicznego, szczerych chęci i pasji i po prostu przez praktykę i obserwację to wycwiczyć. Można wspomagac sie czyimis radami, obserwowac innych i do pewnego stopnia czasem moze to pomoc, albo przeszkodzic. Ale ostatecznie te rzeczy i tak trzeba samemu zrozumiec i opanowac.
Przede wszystkim opanowac, dlatego tak wazna jest praktyka, a nie sucha teoria.

Nie napisze jak medytowac, qle napisze pare wskazowek, ktore moze jakos pomoga. Czesto nasze mysli nas nie opuszczaja, czesto to nawet nie sa nasze mysli, tylko wdrukowane schematy, dlatego ze sa dla nas wazne. Jesli mamy w glowie dylematy do rozwiazania, próbując je na sile uciszyc, przyniesie to tylko dyskomfort i bedzie nieskuteczne. Trzeba prowadzic duzo dialogu ze soba, z własnym wnetrzem. Bardzo często. I im dluzej, wiecej praktyki w tym mamy, wiecej naszych schematow zostanie uswiadomionych i przerobionych, nabierzemy wiekszego kontaktu z naszym wnętrzem i bedziemy go lepiej "słyszeć", rozumieć, uświadamiać sobie. To niezwykłe uczucie/stan. Wtedy też łatwiej uspokoić mysli, bo nawet ich tyle nie mamy, bo wiecej po prostu wiemy, czujemy, jestesmy przekonani i zgadza sie to z naszym wnetrzem i doswiadczeniem i nie musimy o tym myslec, tym bardziej ze nie jest to zamykalne w slowach, tak jak uczucia. Im więcej praktyki, tym bardziej uczymy sie postrzegac swiat jakby intuicyjnie, kolejnym zmyslem. Cwiczac ten "mięsień" nabieramy nowych możliwości, i jasne staje sie dla nas gdzie jest miejsce umyslu i ze jest cos ponad nim i co to jest. Wtedy nie tak trudno panowac nad umyslem, bo mamy inny punkt odniesienia. Trudno pozbyc sie mysli slownych siedzac w tych myslach, nimi obserwujac swiat i dokonujac interpretacji. Trzeba momentami (nawet często) wyjść poza to.
Wtedy medytacja bedzie jak powrot do oazy, polaczenie sie z domowa atmosferą, odpoczynkiem, relaksacja, a nie jakas czynnoscia, która staramy sie wymusic i sie przy tym wysilamy. Nie rob medytacji, stan sie medytujacy, wejdz w ten stan, wybierz go na dany moment. To tak jak dobry aktor na scenie teatru wciela sie z swoja role, a nie tylko ja odgrywa.
Pamiętajmy też, że medytacja to tylko nazwa.
To co się pod nia mieści to może być cos zupelnie innego dla kazdej osoby, moze to tez byc mnostwo roznych rzeczy dla jednej.
Medytujac nie okreslajmy, co to ma być. Wszechswiat jest ogromnie zlozony w swej kreacji, jest kreatywny i w kazdym momencie sączy nam inne doświadczenia. Po prostu poświęcamy wiecej uwagi temu, co jest w nas szczere, co siedzi gleboko w nas, a nie co zostalo boleśnie wdrukowane, przykazane, wymuszone, wyuczone, itp.
Wowczas powinniśmy natrafic na przeblysk tego, czym naprawde jesteśmy. Im więcej praktyki tym jest on wyraźniejszy i wspanialsze daje doznanie. Na poczatku moze byc ledwo wyczuwalny, jak ktople saczace sie przez szczeline. Ale bedziecie wiedzieli ze to to, bo bedzie to lepsze uczucie, niz to co zwykle, chocby odrobine.
Wtedy skoncentrujcie sie na tym, bez analizowania, duch nie mieści sie we łbie. Kontemplujcie to, napawajcie sie tym, az bedziecie cuc coraz wyrazniej i wyrazniej i gdy przestaniecie zaprzeczac tego istnieniu, wowczas wasze mysli słowne, przestana mieć nad wami taka kontrole. To nie koniec jednak praktyki, ale dosc wazny moment ^^. Medytacja to nie usuwanie mysli, to nie zmaganie sie z czyms, to realizacja sobie siebie i zanurzenie sie w tym, pobycie w tym i napawanie się tym doświadczeniem.
Powodzenia :)

"Czasem też łapią mnie takie schizy, że podczas transu przyczepi się do mnie jakiś byt, archont który mną zawładnie i stanie się coś strasznego...
Help?"
Ojej :/ Mogłabyś to bardziej szczegółowo opisać..?