Medytacja. Problemy. Opcje

[Majin]

Witajcie! Od jakiegoś już czasu zabieram się za medytowanie. Zawsze kiedy siadam i się staram zrelaksować i wyłączyć myślenie dopadają mnie jeszcze bardziej intensywne myśli często takie których się nie chce pamiętać. Nie mogę sobie poradzić z opanowaniem ich. Gdzieś czytałam, że myśli nie należy ignorować a obserwować. Wszystkie moje próby wczucia się w medytacje zakończyły się klęską. Chciałam usłyszeć jak Wy to robicie...jak radzicie sobie z upierdliwymi myślami? Czasem też łapią mnie takie schizy, że podczas transu przyczepi się do mnie jakiś byt, archont który mną zawładnie i stanie się coś strasznego...
Help?

[Pavveł]

Tak jak napisałem, miałem na myśli wdrukowane schematy.
Jeśli ktoś obok Ciebie się wywróci, a Ty się zaśmiejesz, myślisz że to Twoja myśl? Nauczyłeś się jej głupio od innych głupich śmiejących się z cudzego nieszczęścia.
Jeśli kupujesz coś, czego nie potrzebujesz, myślisz, że skłoniły Cię do tego Twoje myśli?
Jeśli robisz coś, czego potem żałujesz, myślisz, że były to Twoje myśli? Itp. itd.
Wiele rzeczy robimy automatycznie, jakby wyuczoną reakcją na daną akcję, w sposób w jaki mówi nam ta "kultura" czy "cywilizacja". I tak też wiele "naszych" myśli jest takim hałasem wyuczonych reakcji, które przyszły z zewnątrz i często nie mają zbyt wiele wspólnego z nami, prawdziwymi nami, tymi w głębi nas.

Myśli nie pochodzą z łba. Myśli wypełniają cały wszechświat, wszechświat jest w nich zanurzony. Myśląc dostrajasz się do różnych faz, zapożyczając myśli z zewnątrz. Łeb to tylko taki transformator, przetwornik czy przejściówka. Ego mocno wpływa na nasze myśli, ale świat zewnętrzny także.

Więc za dużo myślisz i przekombinowujesz. Dialog z samym sobą, to dialog z samym sobą. Nie mieszaj do tego niepotrzebnie setki innych definicji, ego, nie ego, itp.
Jeśli chcesz to tak nazwać, to mówiąc o dialogu z samym sobą miałem na myśli dialog z własnym wnętrzem, cokolwiek to nie znaczy. Nie chodzi przecież o dialog dla dialogu, typu "siema, co słychać", "a jakoś leci, dzięki" ;P tylko o wsłuchanie się we własne pragnienia, dążenia, marzenia, to co w nas szczere i prawdziwe, zgodne z naszymi najgłębszymi pragnieniami i przekonaniami.
Po coś mamy dwoje uszu i jedne usta, żeby dwa razy więcej słuchać, niż mówić. Podobnie z rzeczywistością, odbierajmy ją taką jaka jest dwa razy częściej, niż mówimy, wpływamy na nią, kreujemy ją. I to jest poniekąd medytacja - słuchanie, a nie mówienie.

Nie musisz robić tego wszystkiego. Tak jak na początku tego tematu pisałem, każdy jest w innym miejscu i jednej osobie to w ogóle będzie niepotrzebne do osiągnięcia danego stanu, a innej owszem.
Ale może też być tak, że uda Ci się wyciszyć myśli, z tym że wyciszenie myśli nie jest tu celem samym w sobie, ale tylko celem pośrednim, który otwiera dalej furtkę na dostrojenie się do zupełnie innych faz i odbieranie rzeczy, które nie są zamykalne w słowach. Jeżeli więc będą w Tobie różne nieprzerobione schematy, automatyczne blokujące zachowania i myśli, jeżeli będziesz robił coś źle, albo nie robił dobrze (czasami bowiem kwestią jest nie jak coś inaczej powinniśmy zrobić, by było dobrze, ale czego powinniśmy przestać robić, co robimy źle, a co nas blokuje), wówczas możesz wyciszyć myśli, ale dalej będziesz się czuł nijak. Trzeba więc zadbać o wewnętrzną integrację, o bycie pełnym, o bycie szczerym i prawdziwym, ze sobą samym i otoczeniem, wówczas możesz uzyskać spokój i zaznać niezwykłych faz.

To jest to, co wyżej też opisałem. Trzeba nawiązać kontakt z własną duszą, z aspektami/motywami, które wykraczają poza słowa, a wówczas będziesz miał inny punkt odniesienia i będziesz mógł zapanować nad myślami, bo będziesz ponad nimi, a nie z ich poziomu.
I właśnie kontakt, czy "rozmowa" z własnym wnętrzem ma w tym dopomóc. Nie chodzi o rozmowę w klasycznym stylu, jak też wyżej opisałem, tylko właśnie o wsłuchanie się, co Twoje wnętrze ma do "powiedzenia", co chce Ci przekazać, jakie ono jest i co się z tym wiąże... ^^.