Psi (Ψ) Opcje

[Pavveł]

Nie macie wrażenia, że człowiek posiada pewnego rodzaju inne "mięśnie" takie, jak odpowiadający np. za kreatywność? Im częściej staramy się myśleć kreatywnie, tym łatwiej i efektowniej nam to wychodzi, mimo że początki, jak i każde wywindowanie poziom wyżej naszych zdolności kreacji, są trudne i męczące psychicznie, a pośrednio i fizycznie.
I podobnie, jak taki "mięsień kreatywności", człowiek posiada też "mięśnie" wyobraźni, empatii i pewnie wiele innych, a wśród nich także... energii Psi (czy też Chi, Ki, Kundalini, Duch Święty, energia kosmosu, energia Ziemii, energia psychiczna, energia fizyczna, energia seksualna, energia, życie, miłość, itp. itd.). I mam wrażenie, że od stopnia rozwinięcia tego mięśnia zależy naprawdę dużo w naszym życiu. Począwszy od samopoczucia, przez odbieranie bodźców, percepcję i świadomość, po światopogląd, wydarzenia i działania, a kto wie, może i rzeczy takie, jak psychokineza, telepatia i tym podobne...
W każdym razie człowiek o słabych możliwościach odbierania, przetwarzania i ukierunkowywania energii, wyłącza wiele modułów, tak aby utrzymać te podtrzymujące go jakkolwiek przy życiu. Człowiek mający grypę, albo otruty czuje się okropnie, słania się, nie jest w stanie się skoncentrować i zrobić wielu rzeczy, choć jego podstawowe funkcje życiowe działają, to jednak co to za życie? Wyobraźcie sobie teraz, że w podobnym sensie, tylko energetycznym, mniej lub bardziej w takiej sytuacji znajduje się większość nas ludzi na Ziemi. Stąd zachwiania równowagi, spięcia i cierpienie. Bo umysł nie potrafi sam przejąć funkcji nadrzędnych i ogarnąć tego wszystkiego, gdy on potrafi jedynie proste obliczenia matematyczne, rozpoznawać teren i powtarzać głupio jakieś przyjęte bezkrytycznie schematy. Bo sam umysł, bez czucia, nie jest w stanie wydedukować, co jest dobre, a co złe, co jest fajne, a co nie i w jakim kierunku chcemy podążać. Człowiek, który nigdy nie zaznał miłości, będzie cyniczny i umysł nigdy nie udowodni mu, dlaczego miłość może być zajebista. Człowiek, który nigdy nie zaznał krzywdy, będzie naiwny oraz łatwo będzie osądzał negatywnie innych, którzy na skutek doznanych krzywd zachowują się tak, a nie inaczej, bo ich nie będzie rozumiał. To czucie, energia, jej intensywność i rodzaj, są kluczową funkcją poznawczą świadomych istot, a także czynnikiem, który czyni życie soczystym i zajebistym, czymś do czego każdy dąży, czego każdy by chciał, zarówno świadomie, jak i podświadomie - do jak najfajniejszego samopoczucia.
Wiemy już, że spięcia z drugim człowiekiem, czynienie mu tego, co nam niemiłe, a także gdy ktoś nam takie rzeczy czyni wbrew naszej woli, stres, zaniedbywanie własnych pasji i powołania, wszystko to znacząco obniża naszą energię czyniąc nas energetycznymi kalekami, czyniąc ludzi zombiakami i energetycznymi wampirami.
Wiemy także, że to, co po drugiej stronie, np. ćwiczenia wyobraźni, fantazji, kreatywności, sztuka, miły kontakt z drugim człowiekiem, pomaganie komuś, spełnianie swoich pasji i marzeń, samodoskonalenie się w różnych lubianych dziedzinach, itp. itd., dodaje nam tej energii i pozwala na pełniejsze wykorzystanie danego nam przez Naturę/Boga potencjału, który w stanie niższej energii nawet nam się we łbie nie mieści :) ^^.
W tym temacie chciałbym porozmawiać na temat tego, co można jeszcze zrobić, by jeszcze wyżej wzbić swoje wibracje. Znacie jakieś metody, działania, ćwiczenia, etc.? Może ćwiczenia wizualizacji energii? Ćwiczenia mentalne, psychiczne, albo charakteru? Albo ćwiczenie wyobrażania sobie i utrzymywania tego jak najczęściej i jaknajdłużej, najlepszej wersji rzeczywistości, siebie, innych i otoczenia, ever...? Czakry? A może jakiś specjalny rodzaj kontempacji? Jeśli tak, to jak konkretnie te Wasze ćwiczenia wyglądają? Zapraszam do dyskusji :)

[Zielarz Gajowy]

W tym temacie chciałbym porozmawiać na temat tego, co można jeszcze zrobić, by jeszcze wyżej wzbić swoje wibracje. Znacie jakieś metody, działania,

http://botanicscience.blogspot.com/2010/02...li-ysiczka.html

Tak opisywał swoje spotkanie z łysiczkami jeden ze znajomych mi badaczy:

"Wczoraj dane mi było uzyskać odpowiedzi na wszelkie pytania, które od dawna zadawałem. Właściwie tę wiedzę posiadałem od zawsze, ale doświadczenie z grzybami pomogło mi ją przypomnieć. Dotknąłem najwyższej części siebie, uwolniłem od ziemskich ograniczeń i doświadczyłem Pustki. Pustki, z której wyłonił się Wszechświat, a właściwie on tam już istniał od zawsze i nie istniał zarazem. Zrozumiałem, że cały fizyczny i niefizyczny świat jest tylko złudzeniem. My naprawdę nie istniejemy, a jednocześnie przejawiamy się. Na tym polega genialny dualizm doskonałej Pustki. Nie ma Boga - jest wszechobecna, doskonała energia wypełniająca wszystkie sfery rzeczywistości. Zrozumiałem, że to ja jestem Bogiem - moje istnienie wystartowało z Pustki i cały czas w niej krąży. Nie ma żadnych ograniczeń. To było niczym olśnienie, wszelkie problemy przestały mieć jakiekolwiek znaczenie. Właściwie to wszystko na pozór straciło wszelkie znaczenie, ale jakimś sposobem dzięki temu jednocześnie zyskało go jeszcze więcej. Znów kłania się dualizm doskonałej Pustki. Jedyne o czym mogę powiedzieć, że istnieje na pewno, to ta wspaniała, życiodajna energia i to ją należy kontemplować - nie ma żadnych ograniczeń. Wraz z tym zrozumieniem moje życie stało się o wiele bogatsze. Pokochałem wszystkie istoty, bo wszystkie są doskonałe. Nie można znaleźć na to żadnych kontrargumentów - czułem, że musiałem tego doświadczyć, tak było zapisane w tym czymś, co nazwałem prowizorycznie Wielkim Planem Wzrostu Swiadomości - zajrzałem do niego na chwilę - ujrzałem drogę Boga, który we mnie jest. To było najbardziej niesamowite wydarzenie w mojej ludzkiej egzystencji. Dzięki niemu zmieni się całe moje życie - zmieni się w nieopisaną radość z bezgranicznej Pustki istnienia. Wszystko co robi teraz człowiek wydaje się nie mieć żadnego znaczenia. Dotarło do mnie, że nie potrzebuje już żadnych substancji psychoaktywnych, całą wiedzę mam w sobie. Wystarczy zsynchronizować ciało z nieopisaną Pustką. Poznałem tajemnicę stworzenia Wszechświata, tajemnicę Boga, moją tajemnicę. To rozkoszna wiedza o niekończącej się linii życia. Nie boję się śmierci, wiem już co mnie po niej czeka - doskonałość - dalsze rozwijanie świadomości nieopisanej Pustki. Dotarłem do pierwotnego źródła, miałem wątpliwości, ale nie załamałem się od ogromu tej wiedzy. Teraz dostrzegam, że tego piękna jest jeszcze wiele do odkrycia i przeżycia".