|
''Kompas Duszy''
Niosłaś ciężar, osamotniona, przez las, w deszczu, dopadły Cię i śniegi.. dopadła desperacja. Niosłaś los, ubrana w dziwne szaty, potem płaszcze. Przez pory roku, wędrowałaś, przemieniałaś się jak one. Ukojenie dawały noce, samotne noce, w zimnym oddechu odnajdywałaś spokój. Twoje puste pomieszczenia, Twoje serce mocno nadal bijące, z nadzieją na spotkanie jedynej miłości... jak kompas duszy, przeczuwało mroczny finał, ale nie traciło iskry wiary. Zimne ręce, wołałaś ''ogrzej mnie sercem''. Nie było odpowiedzi, słyszałaś tylko wilki, albo jęki zażynanych zwierząt, zabij lub umieraj, ten nasz chory świat... W końcu się zjawił, jak piorun strzelił, już było za późno, mrok was rozdzielił. Puste pomieszczenie, chłodne kamienie, za drzwiami, czekają cienie. Ogrzewamy się przy palenisku, w tej dziwnej krainie, daleko od zmierzchu, daleko od dnia, daleko od życia, daleko jest mgła... i tam jest nasz świat. Nasz świat? Może tak, może nie, morze łez, morze mgieł. Porywam Cię i nie chcę już, nie chcę słuchać już ich słów…
|