Off Top 7, Z astrala Opcje

[.]

Dobra, koniec, 7 tom jak Harry Potter.

(IMG:http://i.imgur.com/zvmy52S.png)

[Isabel Martin]

27 lutego 2016

Chciałabym, żeby moje życie dawało mi satysfakcję, żeby nie było jedynie zabijaniem czasu.
Śmierć jest orgazmem duszy, wyzwoleniem od piekła fizycznej egzystencji.
Lubię spać, ponieważ moja świadomość nie jest wtedy ograniczona ciałem fizycznym. Doskonale idzie mi budzenie się o szóstej. Aczkolwiek ze wstawaniem jest nieco gorzej.

Umysł wciąż opętany panem Ramaną. Ja kocham siebie w nim. Co za absurd, prawda?
Jego egzystencję postrzegam jako o wiele znakomitszą od mojej. On tak naprawdę nic nie osiągnął. Wiedza o naturze Bytu przyszła do niego sama.
Wzór do naśladowania, ideał. Żadnym innym mistrzem nie jaram się tak jak nim. Wciąż doszukuję się rozmaitych podobieństw. Nie umiem być sobą, nie potrafię, nie chcę...
Miłość nastolatki do jej idola. Dokładnie tak, inaczej tego nie można określić.

To nieprawda, że niektórych stanów świadomości nie da się opisać. Da się, ale raczej nikt ich nie pojmie za pomocą samych opisów, musi ich doświadczyć osobiście... a i tak nie będzie pewności, czy to było właśnie TO, czy może coś innego.
Jestem hałaśliwą ignorantką. Zaniedbuję moje ciało, porzucam fizyczną powłokę, aby zdobywać wyższe, duchowe światy.
W materii nie dostaję żadnego potwierdzenia słuszności moich działań. Żyję z przyzwyczajenia, działam rutynowo, odruchowo. Jak automat. Robot zaprogramowany na skuteczność. Teraz robię to, a potem tamto. Wytrzymać, przeczekać. Iść spać i od nowa. I tak w kółko.
Alternatywą byłoby przestać istnieć. Może gdzieś istnieją jakieś ukryte cele, znane tylko Bogu i nawet nie jestem świadoma, że do nich dążę, że je osiągam?

Kolejny rok użeram się z ciałem fizycznym. Wciąż nie dojrzałam do tego, by je zrzucić na zawsze. Zamiast tego wybieram inne rozwiązania, wymuszone moją sytuacją.
Biedny, mały, rozgoryczony Projektor, który nie daje się zaprosić, bo obawia się tego, co nadejdzie potem... Dzidzia w brzuchu i te sprawy. Lęk przed egzystencją. Jestem łatwa jak sudoku z ostatniej strony.
NIE ROZUMIEM EGZYSTENCJI! JEST TAK CHOLERNIE SKOMPLIKOWANA!

Życie to coś więcej niż tylko fruwanie pod sufitem, a ja nie jestem w stanie tego zaakceptować. Wchodzę w astral przy każdej możliwej okazji. Czuję prąd w plecach, ekstatyczny dreszcz, a po chwili jestem już tam.
Tęsknię. Tak bardzo tęsknię. Już jako kilkulatka tak bardzo tego pragnęłam. Czekałam bardzo długo, aż będzie to możliwe. W końcu się doczekałam. Ale jest jeden haczyk... nie kręciłoby mnie to aż tak bardzo, gdybym nie żyła w fizyczności.
W materii udzielam się minimalnie, tylko tyle, by utrzymać ciało fizyczne przy życiu. Jeszcze nie odkryłam jego sensu (Zdaje się, że sensem życia jest poznawanie siebie, wyrażanie siebie w materii, kreacja i te sprawy.)

Jesteś zbyt wybredna! Żaden cię nie zechce, jeśli będziesz tak wybrzydzać! I w końcu zostaniesz sama jak palec w dupie! Nie życzę ci tego. Obyś nie wiedziała, o czym mówię.
Zazdroszczę kobietom, które chcą mieć dzieci. Które czują się powołane do bycia matką z racji samego faktu posiadania żeńskiego ciała fizycznego.

Bliss is meaningless.
Nie oglądaj się za siebie.
Podziękuj swojemu umysłowi, to on robi chujnię z rzeczywistości.

Zrzucam swój mięsny kostium i odlatuję.

Ja widzę siebie w jego oczach... Lecz cóż to za "siebie"? Czy to moja oryginalna Boska tożsamość, czy też projekcja moich ulubionych cech składających się na "Isabelowość"? Czymże jest ten fałszywy obraz Ramany, z moich myśli utkany?