Off Top 7, Z astrala Opcje

[.]

Dobra, koniec, 7 tom jak Harry Potter.

(IMG:http://i.imgur.com/zvmy52S.png)

[Isabel Martin]

14 lutego 2016

Dlaczego boję się śmierci, chociaż każdej nocy przestaję istnieć? Czemu kładę się spać z niezachwianą pewnością, ze następnego dnia się obudzę? Co nakazuje mi postrzegać fizyczny świat jako jedyną rzeczywistość?
Manipulacja, hipnoza, propaganda.
Lgnięcie umysłu do doznań zmysłowych, dających poczucie wyodrębnienia, wyznaczających granicę jednostkowego bytu.

Kiedy śnię, świat fizyczny w ogóle mnie nie obchodzi. Mógłby dla mnie nie istnieć. Ten senny nawet wydaje się od niego fajniejszy, nie ma żadnych ograniczeń. Można łamać w nim prawa fizyki.
Umysł ma nieskończone możliwości, jednak zamykam się na większość z nich.
Wolę utarte, ustalone ścieżki. Nie mam odwagi wkroczyć w nieznane.
Rządzi mną strach przed szaleństwem. Boję się uwierzyć w coś, w co nigdy dotąd nie wierzyłam. Poglądy innych ludzi przyjmuję jako własne i traktuję jak najwyższą prawdę.

Jeśli nie zachowam świadomości we śnie, nie zgłębię natury "czwartego stanu", znajdującego się poza czuwaniem, jawą i snem.
Co nie pozwala mi poczuć się bezpiecznie?
Co nie pozwala mi być w pełni obecną w ciele?
Dlaczego tak bardzo pragnę istnienia w fizyczności?
Jak wyjść poza sztywne ramy umysłu, nie naruszając równowagi psychicznej?
Niedojrzałość struktur mózgowych stanowi główną przeszkodę. Transformująca moc mistycznej energii Kundalini powoduje neurologiczne spustoszenia. U części ludzi zdarzały się przypadki, że tak powiem, powrotu do niemowlęctwa. Ciężkiego regresu wymagającego troskliwej opieki. Niektórzy przestają mówić, trzeba karmić ich łyżeczką, robią pod siebie. Można też popaść w mentalny obłęd.

Na wiosnę 2012 myślałam, że umieram. Dwa lata później spotkało mnie to samo, z większym naciskiem na utratę zdolności umysłowych. Nie działała pamięć fotograficzna, miałam kłopoty z liczeniem, siadły zdolności analityczne. Wizualizacja czegokolwiek stała się niemożliwa. Do tego ten ucisk w głowie, który odczuwałam przy próbach skupiania się na czymś?
Wydaje mi się, że młody mózg lepiej sobie radzi z zalewem niszczycielskiej energii i łatwiej adaptuje się do niej. Ale mogę się mylić, biorąc pod uwagę pana Ramanę, którego mocno pogrzało i wycofał się z życia na wiele długich lat. Nie chcę skończyć jak on. Mogliby go pokroić żywcem, a on nic by nie poczuł. Przeżyłam jedynie namiastkę tego i szczerze dziękuję za takie doznania.

Budzę się w świecie, w którym nic nie jest odrębne ode mnie, ale o żadnej rzeczy nie mogę powiedzieć, że jest "moja".
Lęk przed śmiercią ułatwia przetrwanie.
Dwie rzeczy mnie irytują: pierwsza z nich jest to, że życia na ziemi nie można zacząć od dowolnego momentu, np. od nastolatka. A druga to starzenie się fizycznego organizmu. Można je nieco spowolnić unikając pewnych czynników. Lecz są stulatkowie, którzy piją i/lub palą, więc to nie takie proste...