Kolejna Podróż (?) . Opcje

[damiano]

Dziś rano miało miejsce to samo zdarzenie. To już 5 raz od kiedy wiem o OOBE.
Budzę sie rano ,mam ochotę na jeszcze godzinke snu. Prosiłem NP o pomoc w osiagnieciu OOBE :P Po zamknięciu oczów odczułem znane uczucie ,tym razem mało intensywne piski (szumy?) ,wiedziałem co się szykuje. Po kilkunastu sekundach (przynajmniej miałem takie wrazenie) od zaknięcia oczów oderwałem się siłą od ciała. Nic nie widziałem więc z całych sił probowałem otwotrzyć oczy. Po pewnym czasie udało się. Wszystko wydawało sie bardzo realne ,byłem świadomy tego co sie ze mną dzieje. Wtedy myślałem że mam OOBE. Pamiętam miedzy inymi że przeglądałem sie w lustrze ,wszystko wyraźnie było widać. Nie wiedziałem za bardzo co robić więc latałem po pokoju (uczucie cudowne i realne). Nie wiedząc co robić wyleciałem przez okno do pokoju sąsiadki :P Widziałem ją rozmawiającą przez telefon ,leżała w łózku. Po powrocie ,po jakimś czasie wszsyko zanikło ,poczułem że świadomość wróciła i leże na łóżku. Wstałem ,chciałem to zapisać bo pamięć zanikała.

to było jedno z najfajniejszych ,,PORDÓŻY'' lecz wiem że to nie OOBE. Wszystko wydawało sie takie realne. Nie jestem w stanie powiedzieć czym są te moje podróże.

[VVi]

Jak dla mnie LD rozgrywa się w astralu, w tej jego części, która tworzona jest przez umysł danego podróżnika, taki prywatny kawałek astrala, ale można z niego wyjść lub częściowo widzieć swoje wyobrażenia i czyjeś. OBE kojarzę ze świadomym wyjściem z ciała obojętnie czy do reala, czy do astrala. Ogólnie wszystko nazywam podróżami, bo inaczej to bym kręćka dostała czasem.
Kiedyś miałam LD i chciałam, że tak powiem na piechotę wydostać się z tej bańki, ale im dalej oddalałam się od centrum zdarzeń, tym bardziej nie mogłam iść, ani nawet lecieć, a gdzieś jakby na zakręcie widziałam pomarańczowe światło. Jednak jakaś siła nie dawała mi pójść ku temu światłu. Natomiast mając LD, kiedy powiedziałam sobie, że chcę mieć OBE to mnie ciągnęło do tyłu, trafiałam do ciała i wychodziłam. Innym sposobem jest przejście przez lustro. Któregoś razu przechodzę, a po drugiej stronie przepaść. Tyle że ta przepaść to był zewnętrzny parapet jakiegoś wysokiego budynku, który stał na skarpie, a z niego rozpościerał się widok na futurystyczne miasto ze stali i przede wszystkim ze szkła. Budynek na którym stałam też był ze szkła i stali, bo wyraźnie czułam szybę za sobą. Ogólnie byłam zaskoczona tym widokiem, bo się spodziewałam czegoś zupełnie innego.