Eksperyment Z Deja Vu Opcje

[Kiraa]

Hej!
Wpadłam na szalony pomysł ;) Deja Vu mam prawie codziennie, więc nasunęła mi się pewna myśl: załóżmy, że DV nie jest tylko zaburzeniem neurologicznym, ale np. przebłyskiem z poprzedniego wcielenia, albo wogule poprzedniego życia. Bo skoro czas zatacza pętlę, to wszystko to, co dzieje się teraz musiało się już kiedyś wydarzyć, a DV jest takimi jakby strzępkami naszej starej pamięci. Jeżeli przedłużyć by ten efekt to można by zaglądnąć w przyszłość. Mam zamiar zrobić mały eksperyment >:) Skoncentruję się na wywołaniu DV i przesunięciu go o parę minut (a może nawet godzin) do przodu, a potem sprawdzę czy to co ,,zobaczyłam" (jeśli zobaczę) się wydarzy.

Wiem, wiem pomysł bez sensu ale zawsze można spróbować ;)

Pozdro

[MetaPsyche]

Rzucę coś z wiki:

Déj? vu w neurologii i neuropsychologii
Badacze są zgodni, że déj? vu występuje często wraz z zaburzeniami neurologicznymi. Bardzo wcześnie zauważono występowanie déj? vu krótko przed rozpoczęciem się ataku padaczki. Wówczas zjawisko to wchodzi w skład aury poprzedzającej napad padaczkowy. Déj? vu, w powiązaniu z innymi zjawiskami psychicznymi towarzyszy stanom napadowym w przebiegu małego napadu padaczkowego (petit mal) a także w skład objawów napadów psychosensorycznych padaczki skroniowej.

Wiele badań wskazuje na związek déj? vu z płatem skroniowym. W 1963r. Malwin Cole i Oliver Zangwill znaleźli istotną korelację między występowaniem zjawiska déj? vu a występowaniem ogniska padaczkowego w półkuli podległej. W 1959 roku Sean Mullan i Wilder Penfield w trakcie operacji dokonywali stymulacji tylnej części zakrętu skroniowego górnego prądem elektrycznym i kilku pacjentów przyznało, że miało déj? vu.

Robert Efron w 1963 roku prowadził badania nad zdolnością określania następstwa czasowego zdarzeń. Ustalił, że kluczowym obszarem mózgu dla rozróżniania następstwa wydarzeń jest płat skroniowy półkuli dominującej. Uważa on, że w sytuacji uszkodzeń pewnych okolic mózgu, informacje odbierane przez jedną półkulę dostarczane są do drugiej z opóźnieniem, jednakże na tyle małym, że poprzednia percepcja nie została włączona do pamięci i osoba nie jest w stanie odnieść się do niej aby stwierdzić kiedy było wydarzenie odbierane przez nią po raz drugi.


Déj? vu w psychiatrii i psychologii
W psychiatrii zjawisko déj? vu zalicza się do szerszej grupy złudzeń pamięciowych utożsamiających, te zaś wchodzą w skład jeszcze szerszej grupy paramnezji.

Psychologia poznawcza twierdzi, że déj? vu jest skutkiem wystąpienia procesu przypomnienia bez rozpoznania.

Freud twierdził, że déj? vu pojawia się gdy aktualna sytuacja budzi pewną nieświadomą fantazję; doświadczana aktualnie sytuacja budzi pewne wcześniejsze nieświadome życzenie, które jednakże nie jest rozpoznawane, gdyż nigdy przedtem nie stało się świadome. Uczucie znajomości przenosi się natomiast na otoczenie.

Podobne wytłumaczenie przynosi psychologia postaci, wskazując na związki déj? vu z derealizacją i depersonalizacją. Derealizacja pojawia się wówczas gdy pewna figura związana z aktualnym doświadczeniem zostaje pozbawiona ważnej części w postaci afektu. Percepcja ta, staje się wówczas obca i dziwna. Déj? vu natomiast wiąże się z przyłączeniem do aktualnej percepcji afektu związanego z innym wydarzeniem.

Obecnie postuluje się utworzenie kontinuum zjawisk nieprawidłowego rozpoznania, w którym na jednym końcu będzie znajdowało się déj? vu jako forma najlżejsza i paramnezja powielająca jako najcięższa.

déj? vu
lekkie
déj? vu
ciężkie
paramnezja powielająca
reduplicative paramnesia


Wskazuje się na pewne podobieństwa déj? vu do takich objawów chorobowych jak chronofrenia, syndrom Capgrasów.

W dotychczasowych badaniach nie znaleziono istotnych związków pomiędzy występowaniem déj? vu w swojej klasycznej formie a chorobami psychicznymi. Wskazuje się jednak, że jako objaw chorobowy może być traktowne w sytuacji gdy osoba traci krytyczny stosunek do swojego doświadczenia lub gdy jest zjawiskiem uporczywym. Wówczas wchodzi w skład urojeniowych błędnych utożsamień (delusional misidentification) i może wskazywać na wystąpienie psychozy.