Pozostałości Wydarzeń Z Dzieciństwa W Umyśle., Ciekawa historia, którą sam przeżyłęm.Dowiedziałem się o niej niedawno Opcje

[Radzioo]

Realna histoira! uwaga.
Jak byłem szczyl jeszcze, był odcinek muminków z buką. Nierealnie się bałem, pamiętam to jak dziś. Mieliśmy w dużym pokoju taki dywan, a na środku jego był wzór. Wydawało mi się że ten wzór jest wielką dziurą w której jest buka. To nie jest śmieszne, bo przez rok nie wszedłem na ten dywan. Pewnego dnia znajoma rodziców powiedziała, że tym się zajmie (ja o tym nie wiedziałem). Wzięła moją świecę z chrztu, dziurkę od klucza z tego pokoju i przelała wosk ze świecy na papier. I jak boga kocham. Na tejh kartce z wosku wykalna była buka. Ta kartka leży gdzieś w domu do dzis. (nie wiem jakim cudem), ale od tamtej pory nie bałem się niczego. Dopiero teraz matka mi o tym opowiedziała(jakieś 4 miesiące temu).
Uważam, że każdy ma swoje lęki związane z przeszłością, z jakimiś "traumami" ludzki umysł nigdy nie będzie całkowicie zbadany. Kryje tyle tajemnic ile jest galaktyk we wrzechświecie. To mogło być wszystko. Poprostu powodem tego może być nieskończona liczba wydarzeń.
Pozdrawiam,
Może coś takiego i Wam się przydażyło? Piszcie.

[Karakan]

Radzioo i w tym momencie powaliłeś mnie na ziemię. Buka to moja najgorsza zmora z dzieciństwa... Jak tylko zaczynał lecieć odcinek muminków z zimową scenerią ja wyłączałem TV i szedłem spać, ale się pieruńsko bałem. Jeszcze niedawno trafiłem na odcinek mumików i postanowiłem zobaczyć czy będzie buka, bo pomyślałem, że juz teraz to nie jestem w wieku żeby bać się bajkowych stworków. Buko się o dziwo pojawiła, a mnie jak dreszcze przeleciały, aż wyłączyłem TV... Straszna sprawa.
Prócz tego miałem jeszcze ciekawy epizod z przedszkolnych lat. Mieszkałem w małym bloku na uboczu miasta. W pobliżu była taka zawalona drewniana rudera. Dzieciaki zawsze opowiadały sobie historię, że tam straszy, takie pierdoły. Pewnej nocy szedłem spać, spałem w jednym łóżku z młodszym bratem. Nagle odwróciłem się w jego stronę, już spał. Nad nim (lub na nim) zauważyłem jasną sylwetkę w pozycji stojącej (on leżał i spał). Chyba nigdy w życiu się tak nie wystraszyłem. Szybko ukryłem twarz w dłoniach, żeby tylko nie patrzeć (ja go nie widzę to on mnie też). Jednak po chwili spojrzałem, nic już tam nie było. Oczywiście poleciałem spać do pokoju rodziców. Później z czasem całkowicie zapomniałem o tej sprawie, dopiero kiedy chodziłem do gimnazjum mama przypomniała mi kiedyś we Wszystkich Świętych, że kiedyś właśnie w ten dzień przyleciałem do niej z płaczem, że widziałem ducha (nawet nie wiedziałem, że to ten dzień był...). Od tamtej pory strasznie bałem się ciemności i duchów, aż do momentu kiedy postarałem się to wszystko zrozumieć. Aktualnie ciągle nad tym pracuję. Mam nadzieję, że nie będę miał dzisiaj problemów z zaśnięciem.

Pozdrawiam