Uziemienie, nie kryjmy się w metolowych bunkrach... Opcje

[OBE Maniak]

Uziemienie?

Sam nie wiem, czy siedzieć po cichu, czy krzyczeć. Po cichu jest łatwiej, krzyczeć trudniej?

Będąc userem tego forum, czuję się zobowiązany i coś mi mówi wewnętrznie, by zabrać głos i dzielić się swoimi odczuciami. Nie wiem dlaczego, ale mam pragnienie by coś wyrazić głośno, wyrzucić to w Kosmos, by poczuć ulgę. Nie chodzi o wsparcie. Człowiek i tak jest zawsze osamotniony w swych doświadczeniach, chodzi o coś innego:

Po ostatniej wizycie w astralu i spotkaniu tego KOGOŚ do chwili obecnej, nie mogę do siebie dojść. Nie jest to tylko odpływanie do minionych przeżyć ze złotymi istotami, ale normalnie chwieją się, faluję i jakoś tak w środku mi jest dziwnie, a nad głową mam wielką przestrzeń. Czuję się mocno wyalienowany, jednocześnie połączony ze wszystkim. Nie jest mi z tym ani źle, ani dobrze. Jakbym na nowo normalnie się urodził...

Pisanie sprawia trudność, ale nie jest to brak energii. Jej jest pod dostatkiem. Pisanie powoduje, że zasypiam i wracam tu, a nie chcę. To znaczy chcę i nie. Dziwny stan, nieprawdaż? Chcę być sam i chcę być z wami. Czuję jakbym wylądował przed chwilą na planecie ziemia i czuję też coś jeszcze. Mam niesłychanie wyostrzoną percepcję. Mówię to wszystko głośno na forum, bo mam nadzieję, że jak to wykrzyczę to mnie bardziej uziemi, a tego na tą chwilę potrzebuję.

Odpływam i odpływam i niesłychanie was czuję. Wszystkich? Jak dzisiaj wszedłem na forum, początkowo byłem tak odcięty, że nie miałem pojęcia w co tu kiedyś grałem i w co inni grają, lecz słyszałem wołania o pomoc. Zacząłem przeglądać forum by się na nowo wciągnąć w rozgrywki i zrozumieć sens istnienia pisanych dialogów i prawidłowo odczytać sygnały o pomoc. Po ostatnim wypadzie do poza doświadczyłem jakby totalnego resetu.
Nie pragnę niczyjego mentorstwa. Nie chcę tego. Sam sobie wszystko trawię i przerabiam. Pragnę głośno niczym w kosmos otworzyć do końca, coś co się zaczyna uchylać?

Pewien badacz biblii, z której nie tak dawno szydziłem, podał mi wyraźnie wskazówki, na podstawie których stwierdzić można, że tą tajemniczą postacią, którą ostatnio spotkałem był niejaki Archanioł-Metatron. Nie wiem być może. Czy to był Jezus, czy to był jakiś Super Anioł, a może jedno i drugie?Tak, czy siak po spotkaniu z nim nie mogę dojść do siebie? piszę sobie by się mocno uziemić... mnie tutaj nie ma?
Obfite jedzenie, trening, hektolitry kawy, seks, nawet alkohol nic mi nie pomagają wciąż odpływam? nie mogę się uziemić. Czuję się bardzo dziwnie? na nowo inaczej?

Post ten dedykuję wszystkim, którzy lękają się obnażyć ze swych głębokich uczyć, by nie zostać wyszydzonym na forum, którego celem, jest miedzy innymi dzielić się sobą?
Pisz przyjacielu, jesteś pod protekcją? Dedykuję go całej społeczności oobe.pl do której ja też należę?

DS-Kosmita ze Szkoły Aniołów?

Zapraszam do blogu, odcinek 13:

http://www.obemaniak.pl/index2.php?id=blog

PS:
proszę o wyrozumiałość, jeśli w necie gościć będę troszkę rzadziej...

<<<z całego serca kocham wszystkich bez wyjątku>>>

http://www.obemaniak.pl

[OBE Maniak]

Powiem na tą chwilę, choć zdania klecę z trudnością, że jestem za stara wyga w astral-wojażach, by się nabrać na atrapy, wpływy podświadomej jaźni i takim tam bzdety. Mnie osobiście kontakt z TĄ istotą zwalił z nóg. To było coś jakby więcej niż Jezus. Chrystusa miał jakby tylko w gardle. Trudne to do opisania. Jezus siedział w jego mowie. W głowie miał mądrości, że klękam przed nimi, na głowie koronę z koron, a w sercu coś co w ogóle nie da się opisać. Cała postać jest wciąż przed moimi oczami i składa się z fragmentów, które wcześniej nie były w mojej głowie. Wierzcie mi, jestem sceptykiem do szpiku, czego nie doświadczę nie uwierzę. Latałem po różnych rejonach astrala, ale ta istota wywodzi się z poza astrala, z poza znanych nam wymiarów? Jej serce emituję niesłychaną MIŁOŚĆ, spokój, coś od czego trudno Ci się oderwać, coś co jest trudne do opisania. Nie miałem, czegoś takiego jak teraz, mówię o stanie w jakim jestem. Ta istota tak na mnie wpłynęła. Świadomość mi się urwała, jak mnie zaczął prześwietlać odbitym promieniem. Nie widziałem wcześniej takich promieni. Urwał mi się film, gdy mnie dotknęły. Zapamiętałem tylko kolor swoich stóp... Nie sposób czegoś takiego przekazać w słowach. Czuję po kościach, że coś w tych wyższych wymiarach się szykuje. Coś bardzo, bardzo dobrego i oczekiwanego przez nasze prawdziwe wnętrza i strasznie jesteśmy na to głodni. Czuję jak każdy chce TEGO, ale patrzy na drugiego, co on powie i czy pójdzie? inaczej nie wyrażę?

DS

PS: jestem z tych co więcej sobie cenią kredyt prawdomówności niż cokolwiek na świecie. Sam nie mogę się otrząsnąć z tego co przeżyłem. Znacie mnie ze szczerości. Niczego się nie trzymam, nawet własnej książki, a co mówiąc o jakiś przekonaniach?

http://www.obemaniak.pl