Sprawiedliwość, czyli ja Bóg, ty szczur Opcje

[Revan]

Sprawiedliwość


Nurtuje mnie ostatnio temat sprawiedliwości. Zakładając, że nie jesteśmy jedynie bezdusznym efektem mutacji zwanej ewolucją. Zakładając, że jesteśmy tworem Kogoś lub Czegoś - myczyli życie organiczne wszechświata. Nie wszyscy jednak dostajemy równy stopień świadomości, z jakiej racji niby zwierze musi dostawać mniejszy stopień rozwoju własnego ja? Dlaczego one mają być niby gorsze? Możecie spytać - skąd wiesz? Może w ich mniemaniu to my jesteśmy gorsi - nie, wielu astralnych wędrowców opisywało już respekt jakim darzą nas zwierzęta w świecie niefizycznym, zaś w realu zwierzęta są tak przyćmione, że mało, które z nich wie, iż istnieje na ziemi, muszą działać schematycznie według ich oprogramowania(czyt.instynktu). Nie wiadomo czy mają prawo wybierać miejsce własnej inkarnacji. Nie wiadomo czy mogą w jakiś sposób poszerzać swoją świadomość. Teoretycznie my ludzie jesteśmy tacy bo dostaliśmy cząstkę od samego Kogoś, ale idąc tym tropem dalej, istnieją najprawdopodobniej istoty, które dostały więcej cząstek. Gdzie tu sprawiedliwość? Proszę, darujcie sobie frazesy w stylu "sprawiedliwość jest ślepa" lub "niezbadane są wyroki boskie". Interesuje mnie odpowiedź na pytanie - dlaczego Ktoś rozdał tak nierówno karty? Żeby było urozmaicenie? Tylko dlatego ktoś miałby być gorszy lub lepszy?

[Niko_]

Problem jest tej natury, że nawet u ludzi nie ma sprawiedliwości. Niektórzy umierają nawet w ciągu tygodnia, dwóch od narodzin, inni są ślepi, chorzy psychicznie. Nie trzeba iść aż do zwierząt. Ale co do mojej pozycji, to nie czuję jakiejś dumy z bycia człowiekiem. Po prostu urodziłem się z tym defektem :). Nie jestem lepszy od kamienia, rośliny, zwierzęcia. Jestem po prostu inny. Mam inne uzdolnienia. Zresztą istota człowieczeństwa jest bardziej złożona. Jedynie będzie się patrzyło tylko na ciało, a zdolności przecież zależą właśnie od niego, to powiecie, że deprecjonuję człowieka. Człowiek, to to czym mu się wydaje, że jest. To "osoba". Ale nie trzeba być dłużej "osobą", a w tym sensie można przestać już być dłużej człowiekiem. Nie twierdzę, że jest się wtedy Bogiem. Po prostu stajesz się tym kim byłeś na początku, czyli niczym. Z czasem okazuje się, że jesteś już martwy za życia. Nie uczestniczysz w tym co inni, nie masz konkretnego zdania, doświadczasz. Moim zdaniem człowiek ma tylko swoje życie, którym żyje i wszystko inne to fikcja. W tym jest jakaś sprawiedliwość. Trzeba się pogrążyć w istnieniu. Zagęścić, skumulować w sobie, już nie być osobą, tylko przejawiać się. Tak naprawdę to jest się ekspresją i impresją. Impresja polega na zagęszczeniu się w sobie, a ekspresja na tym, że całym sobą przekazujesz informacje, o tym co jest w Tobie. Nie ograniczać się do słów, ale do ekspresji ruchowej, emocjonalnej, musisz się wyrażać przez wszystko co robisz. Wtedy nie jesteś już dłużej człowiekiem: jesteś malowaniem, mówieniem, śnieniem, skupieniem, koncentracją. Wchodzisz na górę i przez moment jesteś cząstką góry. Wchodzisz do wody i jesteś pływaniem, na zewnątrz emanuje Twoja radość tego co robisz, jesteś nieskrępowany, spalasz się szybkim, jasnym płomieniem. A bycie człowiekiem? Czym ono jest? Problemami, ego, ograniczeniem siebie do ekspresji emocjonalnej i myślowej? Np. pali się świeca. Ognia nie ma, to tylko energetyczny przejaw wypalania się świecy. Człowiek to tylko świeca, Ja jestem płomieniem, spalam się z każdą chwilą mojego życia, nie można tego zważyć, zmierzyć. Świeca się dopali i płomień zniknie.