Perspektywa Widzenia W Snach. Opcje

[Nightmare]

Witam.

Mam takie pytanie, a może kilka pytań.

Otóż często mam tak, że nie mogę sobie wyobrazić czegoś z perspektywy pierwszej osoby. Tzn. jak robię jakąś wizualizację itp. to bardzo ciężko mi widzieć, tak jakbym tam był rzeczywiście. Automatycznie widzę z perspektywy trzeciej osoby, tak jakbym miał kamerę gdzieś koło siebie. Po prostu ciężko mi wyobrażać siebie, tak żebym np. patrzył jak w rzeczywistości i robiąc coś miał nadal perspektywę widzenia pierwszoosobową. Nawet jak już próbuję i udaje mi się, to nie mogę tego utrzymać bo za chwilę i tak zobaczę swoje ciało, chodź patrząc z perspektywy pierwszej osoby nie powinienem go widzieć. Czy wy też tak macie? Co o tym myślicie i co można z tym zrobić?

Zastanawiam się także czy ta sytuacja przenosi się do snów. Ciężko mi to jednoznacznie stwierdzić, gdyż mam bardzo słabą pamięć snów (pracuję nad tym :p) ale wydaje mi się to prawdopodobne. Chociaż w zasadzie nie potrafię określić jak wyglądam w śnie i czy w ogóle tam jestem (czy może nie mam ciała i tylko obserwuję). Jak to u was wygląda w snach? Ma ktoś może coś w tym stylu? Czy to może się przenieść do LD? Czy jeśli odzyskam świadomość to normalnie będę widział jak należy i czuł swoje ciało?

[Nightmare]

OOBE chwilowo mnie nie interesuje, jeśli chodzi o sprawę widzenia, bo tam to już w ogóle hardcore 360 stopni i nie wiadomo co jeszcze :p

Dokładnie tak jak 6umerang napisał: dla naszego umysłu ciało jest tam gdzie "znajduje" się wzrok (czyli z którego miejsca patrzymy). I w tym chyba tkwi problem. Tak samo jak leżę np. w łóżku i próbuję sobie wizualizować, że moje ciało wiruje - praktycznie nie ma szans, żebym utrzymał widzenie pierwszoosobowe, bo nie potrafię wczuć się w to wyobrażone ciało (cały czas czuję pozycję ciała w rzeczywistości). Po za tym jak patrzę (wizualizuję) z 1 os. to zastanawiam się nad tym co powinienem widzieć (zakres widzenia) i wymaga to jakoś więcej wysiłku, a z 3 osobowym widokiem przychodzi mi bardziej naturalnie i włącza się "automatycznie" (tak jakbym oglądał jakiś film).

Ale widok z trzeciej osoby w LD to nie jest pożądana rzecz, bo LD traci wiele na realności...

Podsumowując, zdarza wam się, że oglądacie w snach siebie z perspektywy 3 os., tak? A z wizualizacją też macie problem, czy widok 1 os. przychodzi wam łatwo?

Teraz zastanawia mnie jeszcze, jak np. wygląda to w waszych wspomnieniach? Tzn. jak sobie coś przypominacie, jakąś sytuację z wami (np. z minionego dnia, albo wcześniejszą) to jak widzicie? Widzicie jakbyście tam byli (czyli "własnymi" oczami - 1os.) czy właśnie obserwujecie akcję i siebie z perspektywy 3 os.? Bo jakby się tak głębiej zastanowić to we wspomnieniach też chyba mam widok obserwatora...

Wszystko to jest dość dziwne. W sumie, nawet jak widzę z perspektywy 3 os. to nie wiem czy to jestem ja. Tzn. niby widzę siebie, ale w zasadzie ta postać nie jest podobna do mnie (nie widzę szczegółów, żebym mógł stwierdzić, że to jestem ja), a mimo to tak mi się wydaje... Czasami nie wiem czy w śnie to byłem ja, czy po prostu obserwowałem kogoś (może to był 1-os widok, tylko nie widziałem własnego ciała)...