Doceniać życie Opcje

[doloreska]

Poszlam rano do lasu, taki kaprys, a raczej "nie możność" zaśnięcia. Lazilam bez celu kiedy doszlo do mnie, że w ogóle nie jestem obecna, nie ma mnie tu i teraz, blądzę gdzieś myślami nie doceniając chwili, która wlaśnie ma miejsce, jak grom z jasnego nieba, jak nagle olśnienie, trach, znowu lzy cisną się do oczu, znowu to uczucie jedności, spójności, ze wszystkim co mnie otacza. I ten delikatny wiatr...milo bylo go poczuć na policzkach, we wlosach.Sekunda po sekundzie. Pierwszy raz cieszylam się każdym krokiem.... i tak sobie pomyślalam, że życie jest piękne, że to zaszczyt być tu i teraz, że jest w tym jakiś cel, że żyję dla tego, żeby odczuwać, coraz bardziej i coraz częściej...tą spójność, tą jedność... I zaczęlam zastanawiać się nad ludźmi, których spotykam co dzień, z którymi jestem, żyję. Chcialabym aby poczuli to samo, niestety większość z nich nawet nie dopuszcza do siebie myśli, że można kochać świat... i ludzi. Niestety :)
Taka moja refleksja.....

[Draq]

Niespójność i oddzielenie też jest piękne :), bez tego nie doceniłabyś jedności. Jeżeli człowiek pragnie szczęścia, miłości i jedności to dlaczego dopuszcza się do amnezji, popada w zapomnienie i żyje nieświadomie? By moc doświadczyć takich chwil jakich ty doświadczyłaś w lesie :). Ciesze się z tego co napisałaś. Kiedyś, gdy miałem co jakiś czas małe przebudzenia to nienawidziłem ludzi za to że "śpią" i ze są na "niższym" poziomie". Myślałem ze jestem rozwinięty duchowo. Wtedy być może moja świadomość się poszerzyła ale tez śniłem jak oni, ponieważ postrzegałem życie jako drabinę i i rozwój duchowy na szczycie którego jest wieczna nirwana, a resztę istot nie traktowałem na równi, lecz z wyższego poziomu. Gdy zdałem sobie sprawe że życie jest cyklem w którym doświadczamy dwóch odmiennych stanów swiadomości, po to by móc je odróżnić, poczułem więź do ludzi podobieństwo i jedność. Nie ma finiszu, jest tu i teraz i wyrażanie siebie.Zapewne będziesz mieć coraz częściej takie doznania duchowe Doloresko i nie da sie tego procesu zatrzymać, ale pamiętaj by kierować sie zawsze tą lekcją jaką otrzymałaś(przysłowiowo słuchać głosu serca), łatwo jest powrócić do starych nawyków myślowych i traktować przebłysk duchowy jako urojenie, tym bardziej ze często jest sprzeczne z mentalością innych ludzi. Jak chcesz podtrzymać tą radość życia to bądź sobą i wyrażaj siebie słuchając głosu z wewnątrz. Gdy dostrzegłem szersze horyzonty i zobaczyłem na czym "stoi" świat, to miałem ochotę umrzeć bo cierpiałem bardzo z tego powodu, ale po czasie dało mi to motywacje do tego by przyczynić się do zmiany. Inni ludzie cierpiąc też mogą być szczęśliwi. Kiedyś lubiłem popadać w doły, i cierpieć. Jest to paradoksalne ale nie miałem motywacji do życia, nie miałem energii do tego by wziąć własny los w swoje ręce. Nikt nie lubi cierpieć, ale czy tego chce czy nie, zawsze sam powoduje ten stan, który często może nauczyc wartościowych rzeczy-pozwolających na radowanie się. Życzę powodzenia i radości z życia :).