Oobe W Poezji Opcje

[Bernard]

Witajcie
Przede wszystkim pragnąłbym zaznaczyć, że pobieżnie zapoznałem się z zasobami forum i nic takiego jak to co planuję uczynić nie znalazłem, gdyby jednak było to oczywiście nie będę miał pretensji gdy temat wyląduje w koszu. Zaznaczę też, że to nie ma być temat typu "napiszcie wiersz o OOBE", bo takie coś już ktoś wymyślił. Mi chodzi o poezję autorów z innych epok nie ważne z jakich. Możliwe, że piszę bezładnie ale to przez to, że jest to mój pierwszy temat jaki zakładam na tym forum.
Proszę, jeśli możecie, to wiersze zamieszczajcie według takiego schematu: autor, tytuł, wiersz, gdzie na niego trafiliście, Wasze odczucia i refleksje.


Jan Kochanowski
Do snu

Śnie, który uczysz umierać człowieka
I ukazujesz smak przyszłego wieka,
Uspi na chwilę to śmiertelne ciało,
A dusza sobie niech pobuja mało!
Chce li, gdzie jasny dzień wychodzi z morza,
Chce li, gdzie wieczór gaśnie pozna zorza
Albo gdzie śniegi panują i lody,
Albo gdzie wyschły przed gorącem wody.
Wolno jej w niebie gwiazdom się dziwować
I spornym biegom z bliska przypatrować,
A jako koła w społecznym mijaniu
Czynią dźwięk barzo wdzięczny ku słuchaniu.
Niech się nacieszy nieboga do woli,
A ciało, które odpoczynek woli,
Niechaj tym czasem tesknice nie czuje,
A co to nie żyć, w czas się przypatruje.


Na wiersz trafiłem w bardzo dziwnych okolicznościach mianowicie pisałem z niego kartkówkę, a co dziwniejsze właśnie odbywałem moją półtoramiesięczną przerwę od tematu. Za bardzo się skupić nie mogłem, bo przypomniałem sobie wszystkie moje próby i jak fajnie by było gdyby jednak mi się udało. Pomijam fakt, że prawdopodobnie dostanę tróję co przekreśli moje szanse na piątkę na koniec.
Cóż, zastanawia mnie jedynie to, czy Kochanowski był świadomy, że poniekąd pisał o tym co my teraz nazywamy OOBE i czy wiedział, że czymkolwiek to jest to właśnie jest.

Pozdrawiam i mam szczerą nadzieję, że temat nie okaże się ani dublem, ani niewypałem.

[ajzis26]

"Najpiękniejszy sen"

Wczoraj śnił mi się znów, dla odmiany,
najpiękniejszy mój sen - niezrównany! -
o pływaniu w powietrzu jak w wodzie.

Ludzie ze snu nic o tym nie wiedzą.
Wciąż się szczycą postępem i wiedzą
i są z prawem grawitacji w zgodzie.

Siedzę z nimi, piję czarną kawę,
omawiamy rzeczy nieciekawe,
wychwalamy jakąś panią okropną...

Nagle strącam talerzyk i ciastko,
skaczę na stół, ręce składam spiczasto
i wypływam przez otwarte okno.

W niebie czystym jak turkus i diament
słyszę z dołu dochodzący lament,
krzyk, że diabeł mnie porwał w powietrze!

Tłum ponury zalega ulice -
zapalają kadzidło, gromnice -
widzę twarze od papieru bledsze.

Więc odpływam coraz dalej i dalej,
bryły wiatru roztrącam jak fale,
zaśmiewając się z głupiej parafii -

z sercem twardym, unurzanym w dumie,
że tej sztuki nikt prócz mnie nie umie,
każdy patrzy, a nikt nie potrafi.

Odpoczywam na drzewnych wierzchołkach
i w obłokach udaje aniołka,
choć policjant z dołu na mnie woła.

I znów pływam najnowszą metodą,
wzdycham piersią niestrudzoną, młodą,
i jaskółki odgarniam znad czoła.

Potem w dali doganiam pilota,
co się w chmurach koziołkuje, i miota,
głową na dół, wśród wspaniałych skrętów.

Ścigam jego samolot po niebie -
aż mnie wciąga silna ręką do siebie,
jak syrenę, co się czepia okrętu.

O, nie całuj, nie całuj, pilocie!
Nie ogarniaj mnie ramieniem w locie,
bo za prędko spadniemy na ziemię.

Twarz ma słodką, brązową i świętą,
ascetyczną jak mnich z quattrocento,
szczęście moje pod Twym skrzydłem drzemie.

A wieczorem powracam piechotą -
siadam w domu pod żarówką złotą,
jakby nigdy nic nie było zaszło.

Wszyscy siedzą, uroczyści ogromnie
obrażeni, nikt nie mówi do mnie -
przecierają okulary i kaszlą


Maria Pawlikowska- Jasnorzewska