Wchodzenie A Wychodzenie Opcje

[Zielarz Gajowy]

Istnieją różne sposoby poznawanie siebie, ale chciałbym w tym temacie odnieść się do dwóch takich sposobów. Medytacja i eksterioryzacja. Najkrócej rzecz ujmując osoba, która medytuje wchodzi w siebie a osoba, która eksterioryzuje wychodzi z siebie.

Najbardziej widoczną różnicą jaką zauważyłem między tymi sposobami jest to, że rozmawiając o oobe pojawia się słowo STRACH. W przypadku rozmowy o medytacji strach nie istnieje. Dało mi to do myślenia i czy nie jest dobrą radą dla tych wszystkich, którzy odczuwają strach przed wychodzeniem najpierw weszli w siebie, poznali siebie poprzez właśnie medytację?

Myślę, że to forum można by wzbogacić o kolejny dział poświęcony medytacji bo zanim wyjdziemy z siebie może właśnie warto najpierw wejść w siebie? Medytując poznamy siebie na tyle, że podczas wychodzenia będziemy na tyle silni, że najróżniejsze lęki i obawy spokojnie przezwyciężymy.

Oczywiście wychodzenie może być wchodzeniem, ale mam nadzieję, że zrozumiale przedstawiłem swoją myśl.

Pozdrawiam
ZG

[Zielarz Gajowy]

No to Wulfen wyczerpałeś temat i chyba czas go zamknąć:) A tak troszkę poważniej skoro strach ustępuje to czy możemy mieć pewność, że w którymś momencie strach nie powróci jeszcze mocniejszy? Z tego co się orientuję eksterioryzując zwiedzamy różne plany, poznajemy różne poziomy. Czy ktoś z Was był na tyle daleko odnajdując siebie, że może na 100% stwierdzić, że strach który ustąpił nigdy nie powróci?

Zastanawiają mnie też te poziomy. Wychowałem się na grach (atari, commodere, amiga) i bardzo dużo gier bazowało na poziomach. Przejście ostatniego poziomu kończyło grę i pojawiał się napis z melodyjką: Congratulation! Czy ta "gra" zwana oobe też się kiedyś kończy? Np. gratulacjami od stwórcy a nagrodą jest oświecenie, które w zasadzie rozpoczyna kolejną część gry? Czy stając "twarzą" w "twarz" ze stwórcą nie będziemy czuli jednocześnie strachu i miłości i wszystkich innych uczuć? Mówiąc o stwórcy używam skrótu myślowego.

A może nie ma eksterioryzacji bez medytacji? Intryguje mnie to i oczywiście odpowiedzi szukam w sobie i od nikogo nie oczekuję wyjaśnień a jedynie własnych przemyśleń.

[Abi]

Zastanawiają mnie też te poziomy. Wychowałem się na grach (atari, commodere, amiga) i bardzo dużo gier bazowało na poziomach. Przejście ostatniego poziomu kończyło grę i pojawiał się napis z melodyjką: Congratulation! Czy ta "gra" zwana oobe też się kiedyś kończy? Np. gratulacjami od stwórcy a nagrodą jest oświecenie, które w zasadzie rozpoczyna kolejną część gry? Czy stając "twarzą" w "twarz" ze stwórcą nie będziemy czuli jednocześnie strachu i miłości i wszystkich innych uczuć? Mówiąc o stwórcy używam skrótu myślowego.

Też jestem ciekawa, co na to np osoy które wychodzą juz naprawde długo i często. Czy dla Was oobe to taka niekonczaca sie opowiesc?

Wracajac do strachu, u mnie jest on taki umiarkowany, raczej mam naprawde fajne wyjścia pełne radości. Ale mam pewne obawy, że pewnego dnia spotka mnie tam coś naprawde przerazajacego i zmieni mnie.