Wszyscy Jesteśmy Duszami, na podstawie L. Denisa Opcje

[pływak]

WSZYSCY JESTEŚMY DUSZAMI
(na podstawie „Życie po śmierci” L. Denisa)

Dusza – pierwiastek inteligentny, ośrodek energii, ognisko świadomości i osobowości.

Ciało astralne (fluidalne) – trwała powłoka, niewidzialna dla zmysłów, towarzysząca duszy w jej ewolucji.

Ciało materialne – powłoka materialna, którą człowiek porzuca po śmierci.

Wg. Leona Denisa to te trzy pierwiastki: materia, fluid i dusza są składnikami inteligentnej istoty żywej czyli człowieka. Dusza, wyzwolona z ciała materialnego i okryta subtelną powłoką, stanowi ducha, istotę fluidyczną kształtu ludzkiego, niewidzialną w ziemskich warunkach.Podróż duszy w zaświaty albo w inny wymiar czasoprzestrzeni odbywa się po jej wyzwoleniu z CF. Wyzwolenie to odbywa się powoli i stopniowo. Dusza, jako trwała przyczyna czucia i życia, doznaje wszystkich przeżyć ciała materialnego, w tym też tych nieprzyjemnych. Dlatego i wyzwolenie może być dla jednych łagodne, dla innych bolesne. W każdym jednak razie rozdział duszy z ciałem wywoła krótkotrwały zamęt dla dusz sprawiedliwych a długotrwały dla dusz występnych. Śmierć sprawiedliwego jest cicha, łagodna, niemal radosna, jest to odejście duszy, która po walkach i cierpieniach opuszcza ziemię z całą ufnością w życie przyszłe. Dla niej śmierć jest wyzwoleniem, końcem próby. Osłabione więzy łączące ją z materią rozluźniają się łagodnie, zamęt mija szybko, podobny raczej do odrętwienia sennego. Duch opuszczający CF przechodzi stopniowo jak przez mgłę w kierunku nowego światła, a rzeczy ziemskie zaczynają się zacierać. Ogarnia go uczucie błogości, pogody, siły i młodości; zanurza się w ożywczej fali, wzrok jego odrywa się od ziemi, od istot, które z płaczem stoją przy śmiertelnym posłaniu i zwraca się ku wyżynom. I widzi niebiosa bezmierne a tam inne istoty ukochane, dawniejszych przyjaciół, teraz młodszych, piękniejszych, żywszych, zbliżających się na jego przyjęcie, by prowadzić go dalej w przestrzenie. Unosi się wraz z nimi aż do sfer eterycznych, w które wolno mu przeniknąć ze względu na stopień oczyszczenia. Tam mija stan zamętu, budzą się w nim nowe zdolności i zaczyna szczęśliwe przeznaczenie.

Oddzielenie duszy następuje wraz z powłoką fluidalną i w tym momencie mamy do czynienia z duchem. Każdy ma określone zadania po śmierci CF i różne przeznaczenie, które są domeną Stwórcy Najwyższego. Duch przechodzi przez stopnie rozwoju, od niższego do wyższego. Na jakimkolwiek stopniu rozwoju znajduje się duch który opuścił ziemię, nie może istnieć w nieskończoność. Odrodzi się w światach lepszych od naszego, gdzie materia nie ma takiej władzy jak na ziemi. Potrzeby cielesne są prawie żadne, a twarda praca nieznana. Każdy duch stanowi ognisko światła, które długo przyćmione, niewidzialne prawie, rozwija się wraz z wartością moralną, rośnie i rozszerza się. W ten sposób dochodzi do etapu, kiedy może oglądać Stwórcę, to światło nieskończone i najdoskonalsze, wizję Prawdy.

Najtrudniej jest człowiekowi zerwać z kanonem zależności materialnej. Będąc u stóp Prawdy o życiu po śmierci zaczynamy rozumieć naszą misję tu na ziemi. Jeżeli cofnąć się myślami do okresu dzieciństwa a potem, oczami wyobraźni, jeszcze dalej – do okresu niemowlęctwa i zarodkowego, cały czas pamiętając, że byliśmy tą samą duszą co teraz, to nie da się uniknąć przeświadczenia, że to samo spotka człowieka po śmierci. A zatem następuje równość między stanem sprzed urodzenia i po śmierci. W momencie narodzin dusza znajduje się już w ciele materialnym a kwilenie i płacz noworodka są być może jej skargą na smutne perspektywy życiowe. Czyż dzieci nie przyjmują śmierci łatwiej niż dorośli? Dusza dziecka nabiera dopiero nowych doświadczeń, jej świadomość jest jeszcze nierozwinięta, a zatem łatwiej jej wrócić tam skąd przyszła. Jak bardzo oddalamy się wraz z wiekiem od idei życia wiecznego. O wiele krótszą drogę, aby powrócić do stanu sprzed narodzin, ma dusza dziecka, przebywająca w jego ciele dość krótko, niż dusza osobnika dorosłego, posiadająca wiele doświadczeń życiowych, które hamują jej powrót do stanu pierwotnego. Człowiek wiąże się coraz bardziej ze światem materialnym, uzależnia się wręcz od niego, nie wyobraża sobie innego życia niż tu, na ziemi. A przecież poza ziemią czeka go wspaniałe życie tam, gdzie przebywał wcześniej, tylko tego nie pamięta. Jako dusza nienarodzona brak mu tzw. wiedzy ziemskiej; poddany całkowicie woli i władzy opiekuńczych duchów i samego Stwórcy wykonuje jego zamierzenia, nieznane nam zupełnie. Natomiast jak ciekawe musi być życie po śmierci duszy, która powiązała się na ziemi z innymi duszami, ludźmi żyjącymi wśród nas, których znamy lepiej lub gorzej, którzy są naszymi przyjaciółmi, wrogami, albo zupełnie dla nas nieznani. Czy nie będzie fascynujące odnaleźć po latach dusze będące naszymi protoplastami i witać tych, którzy dopiero przybędą i których poznamy jako tych co urodzili się dzięki nam? Chyba nie może być nic wspanialszego. I nie będą to otchłanie piekieł, nie będzie tam żadnego szatana, będą ludzie których znaliśmy albo i nie, odrodzeni w duchu, wspaniali, piękni, młodzi, oczekujący na nas w świecie jaki jest naprawdę.

[lordini]

Ale jesli moge wytworzyc kopie swojego swaita i w niej zyc tak jak wczesniej, to czy moge dokonywac zmian w obecnym swiecie.

Oczywiście, że możesz.

Jesli jestem ograniczony poznanymi prawami fizyki bo wszyscy tak mowia to czy jestem w stanie je pokonac nagiac zmienic?

Równiesz możesz tego dokonać. Twoje możliwości są zależne od Twojej wiedzy.

Jesli wszyscy mozemy zmieniac nasz swait to dlaczego on wyglada jak wyglada. Raczej wiekszosc chciala by zyc w spokoju bez wojny bez walk w idealnym swiecie. Jezeli kazdy ma sile zmieniania i tworzenia to dlaczego jest jak jest.

On wygląda tak tylko z Twojego punktu widzenia. Tylko doświadczenie jest tutaj prawdziwe, nie musisz się obciążać innymi, bo każdy doświadcza to, co sam wybierze. Świat wygląda tak, bo tak go oceniasz. Wygląda tak, ponieważ jesteś w takim świecie, jaki teraz jesteś. Podobne przyciąga podobne. To co wysyłasz, to dostajesz. Poprzez zmianę siebie możesz zmienić wszechświat dla drugiego. Jeśli byłbyś przez cały czas wesoły, to założę się, że nie byłoby nawet mowy o jakiejś katastrofie albo końcu świata. Gdy zmieniasz siebie, to zmieniasz jednocześnie wszechświat w jakim przebywasz. Ty jesteś środkiem świata, ponieważ tylko Ty doświadczasz siebie. Każdy problem leży w Twojej głowie. Na prawdę trudno mi to oddać w słowach, jeśli coś jest niejasne to pytaj.