Po Co? Opcje

[Bazyliszek]

Witajcie!

Możecie mnie zrównać z ziemią za tego posta, no ale forum służy wymianie i konfrontacji opinii.
Ok. 1,5 roku temu byłam zagorzałą "adeptką" OOBE i codzienną czytelniczką tego forum. Byłam, bo porzuciłam zupełnie te zainteresowania, albo raczej odcięłam się od nich na tyle, na ile to możliwe. Robert Monroe przestrzega w jednej ze swoich książek, żeby przemyśleć poważnie swoje zaangażowanie w OOBE, przyrównując to do kotary, której nie można już zaciągnąć, kiedy zdecydujemy się na jej rozsunięcie. Dzisiaj żałuję swojej decyzji i wam również polecam chwilę refleksji w tym temacie, ażeby uchronić się od tego, czego już później się nie pozbędziecie.

Co złego OOBE wprowadziło w moje życie? Strach. Już samo czytanie o tym zjawisku może być przerażające (byty wysysające energię z naszych ciał astralnych itp. itd.), a co dopiero tego doświadczanie. Nie byłam recydywistką w sprawach opuszczania ciała, ale zaliczyłam kilka pomniejszych wyjść, z każdym kolejnym razem coraz bardziej obawiając się tego kolejnego. Przez okres roku mojej działalności, połowę tego czasu nocami dręczyły mnie okropne, obrzydliwe, smutne, przerażające sny. Zaczęłam obawiać się zasypiania, ponieważ śniłam co noc. W snach cierpiałam, byłam prześladowana, kaleczona, opuszczana, poniżana i zabijana. Koszmary cechowała logiczność, negatywność, realizm, a czasem i powtarzalność lub kontynuacja. Wcześniej nie miałam problemów w tej kwestii - powiem szczerze, że rzadko cokolwiek mi się śniło, także fakt, iż każdej nocy przeżywam jakąś "historię", zaczynał mnie z czasem niepokoić. Stałam się również bardziej lękliwa w życiu realnym, szczególnie wieczorami, unikając ciemności i często śpiąc przy zapalonej lampce. Zaczęłam zwracać uwagę na takie rzeczy, jak gasnące lampy uliczne itp. "Dość" powiedziałam sobie, kiedy zaliczyłam wyjątkowo paskudny paraliż przysenny, który sprawił, że czułam się jak w piekle. Odcięłam się od tych kwestii, od wszelkich prób, relacji i lektur, zmieniłam swoje poglądy oraz zainteresowania. Wciąż miewam problemy z koszmarami, ale zdarzają mi się znacznie rzadziej, chociaż nadal wywierają na mnie ogromne wrażenie. W każdym bądź razie lęki pozostały i chociaż nieco bledsze, zapewne już zawsze będą mi towarzyszyły.

Stawiam tutaj pytanie - po co tak właściwie jest nam potrzebne OOBE? Nasze życie i nasz czas istnieje tutaj, w tym świecie i to tym powinniśmy się interesować. Wychodzenie z ciała jest trochę jak podglądanie prezentów gwiazdkowych - kiedy wiesz, co przypadnie ci udziałem, święta nie będą już takie same.
Bądźmy ludźmi, ciałami astralnymi możemy być zawsze po śmierci.

[Bazyliszek]

Pozowlę sobie po kolei odpisać na posty:

1. danEG: Uważam, że możesz mieć rację. Z tego, co swego czasu wyczytałam wynika, że świat astralny jest światem naszych kreacji - przynajmniej w jakimś stopniu.

2. Bilu: Wspominasz o nowych doświadczeniach, jako o przyczynie zainteresowania OOBE. Wydaje mi się, że wszyscy właśnie dlatego skłaniają się ku temu zagadnieniu - chęć robienia czegoś "elitarnego", zgłębiania tajemnicy, poczucia się niczym bohater rodem z fantasy, dowartościowanie się. Ale w naszym współczesnym świecie masz wiele równie ciekawych zagadnień, być może mniej spektakularnych, ale napewno równie pociągających.

Mówisz - "Nie każdemu chce się czekać na stan 'po śmierci'", ale pamiętaj, że taki przebieg procesów jest naturalny, a to, czego się dokonuje w OOBE stanowi weń ingerencję. Nikt tak naprawdę nie wie, jakie są tego skutki. Może żadne, a może Bozia ześle cię za to potem do piekła ;) Kto wie?

Co do dalszej części twojego postu - zgadzam się. Również sądzę, że doświadczenia poza ciałem są ściśle związane z predyspozycjami danego człowieka. Nie zmienia to jednak faktu, że negatywne skutki się pojawiają i często (dla niektórych) sprawiają, że gra jest niewarta świeczki. Zdecydowałam się na napisanie tutaj, ponieważ natrafiłam właśnie na pewnym "zwyczajnym" forum na wypowiedź osoby, która tak jak ja zrezygnowała z OOBE, z takich samych powodów.

3. Astral%Dreamer: Powiem ci tak - w życiu codziennym jestem osobą bardzo silną psychicznie, o dominującej osobowości, więc wyklucza to aspekty słabości charakteru. Ty wspominasz o pogoni za adrenaliną. Ja od początku zainteresowania się OOBE miałam poczucie, że to NIE jest dobre. Oczywiście brnęłam, bo tak jak ty byłam tym zafascynowana, jednak poczucie, że "coś jest nie tak" mnie nie opuszczało. Na drodze wielu rozważań doszłam do wniosku, że jeżeli coś mnie przeraża (nawet po zagłębieniu się w temacie), szczególnie w kwestiach światopoglądowych, to z pewnością nie jest dobre. W kontekście wiary/poglądów/sposobu życia dobre jest dla mnie to, co daje poczucie bezpieczeństwa i spokoju. No a tego OOBE mi nie dawało.
Ale oczywiście, tak jak mówisz, każdy ma prawo do własnego wyboru, jeżeli nie krzywdzi tym samym drugiego człowieka.

4. Zielarz Gajowy: Twoje wnioski uważam za słuszne, a rady trafione, ale dla kogoś, kto dalej chce zgłębiać tę tematykę. Ja zrezygnowałam z tego i tak pozostanie. Niemniej dziękuję za poradę :)

5. mruku: Hmm... Sądzę, że skłoniłbyś mnie do głębszej refleksji swoim postem, gdyby nie to, o czym napisałam nieco wyżej - coś, co jest dla mnie dobre, nie może wzbudzać we mnie strachu. Ale masz rację - to, co się działo ze mną podczas praktykowania OOBE miało sens i cel, doprowadziło mnie do tych wartości/wiary, do których stosuję się dzisiaj i czuję się z nimi bardzo dobrze. OOBE totalnie mnie przebiegunowało :)

6. wodka: Z przykrością (dla twojej tezy) stwierdzam, że w życiu codziennym mam to samo, a nawet i lepsze ;)