Poszukiwanie Prawdy, moje wątpliwości Opcje

[Zyga]

Cześć. Piszę, bo mam problem.
Należę do ludzi, którzy mają świadomość życia w świecie wszechobecnej obłudy. Naprawdę ciężko się w tym wszystkim połapać. Niełatwo jest określić, co jest dobre a co złe. Jeszcze trudniej rozpoznać prawdę. Najtrudniej jest jednak przyznać się do błędu i uwolnić się od kłamstwa, które się niechcący zdążyło polubić. Nie wiem, czy właśnie nie znajduję się w takiej sytuacji, zakochując się w OBE.
Wielu twierdzi, że nie ma zła ani dobra - jest tylko własne doświadczenie. Nie zgadzam się z tym. Wielu twierdzi, że nie ma Boga, lub jest tylko Bóg ale nie ma Szatana. Nie wiem jak ta teoria ma się do zjawiska opętania przez demony. Czy to tylko przejawy choroby psychicznej ludzi związanych z Kościołem? Wielu twierdzi, że OBE to okultyzm, diabelska pułapka. Napisałem kiedyś, że OBE jest fascynujące. To prawda. Jest jak narkotyk. Ciężko z niego zrezygnować. Byłem dzisiaj w pewnej księgarni ezoterycznej. Miałem nadzieję, że spotkam w niej miłą panią sprzedawczynię, która poznała już moją fascynację. Chciałem z nią porozmawiać na ten temat oraz na temat czegoś co mi ostatnio poleciła (systemy DEIR). Niestety zamiast niej zastałem inną panią. Sprzedawczyni obsługiwała akurat klientkę, zainteresowaną zakupem kart Tarota. Tymczasem przeglądałem książkę o czakrach. Kiedy sprzedawczyni zajęła się mną, opowiedziałem jej czym się interesuję. Kobieta zmarszczyła brwi i wyraźnie odradziła mi moje hobby. Twardo spytała "Po co ci to? Możesz wrócić zniszczony psychicznie". "Bo to niezwykle ciekawe i świetne narzędzie do odkrywania Prawdy". "Czyżby?" - retorycznie zapytała. No właśnie. Czy dzięki OBE można poznać Prawdę lub chociaż się zbliżyć do niej? Znowu mam wątpliwości. Zwłaszcza, że w żadnej z moich OBE-przygód nie udało mi się zrealizować moich wcześniejszych planów. To tak jakbym brał udział w czyimś przedstawieniu. Ciekawe czyim? Przy okazji. Wczorajszej nocy śniło mi się, że ktoś kuł mnie nożem w brzuch. To był zwykły sen, ale ból był bardzo realistyczny. Ból ustępował dopiero, kiedy odpowiadałem napastnikowi tym samym. Zapamiętałem tylko cyniczny uśmiech mojego sennego przeciwnika, rzucony mi na pożegnanie. Rano obudziłem się z bólem brzucha. Ciekawe czy to ból wywołał mój sen, czy było odwrotnie? Nieważne. Chcę wiedzieć, czy Wy też macie takie wątpliwości?

[Mishah]

We wszystkim trzeba mieć umiar. Jeden zrujnuje się psychicznie, drugi nie. Niektórzy sądzą, że OOBE zrujnowało im życie. Otworzyli się na inny świat i dopiero z pomocą kościoła udało im się odzyskać równowagę. Ale co? W końcu ją jednak odzyskali. To wszystko działo się jedynie w ich głowach. Nie potrafili zachować dystansu do OOBE, a następnie Ci sami ludzie nie potrafią zachować dystansu do kościoła, zamieniając się w dewotów. Aż w końcu nie mają dystansu do swojej przeszłości cały czas ją rozpamiętując. Coś w nich jest chorego i nic się na to nie poradzi.

Z tego co wiem to choroby psychiczne są już raczej na całe życie i wymagają leczenia farmakologicznego inaczej człowiek nie jest w stanie funkcjonować. A Ci, którzy "ucierpieli od OOBE" w końcu z pomocą kościoła wracają do równowagi. Czyli nie byli chorzy psychicznie. W sumie co się stało? Jakoś się poskładali. Mieli co najwyżej lekki rozstrój nerwowy.

Są ludzie, którzy wpadają w machinę strachu. Nie mają do niczego dystansu. Raz nie zasmakuje im jakaś potrawa i nie biorą pod uwagę, że ta sama potrawa może im zasmakować w innym wykonaniu. Już nigdy jej nie tkną. Są osoby, które miały nienajlepsze dzieciństwo. Stają się nieudacznikami i do końca życia zwalają winę za swoje niepowodzenia na rodziców. A przecież jest tyle osób z ciężką sytuacją, którzy idą przez życie z uśmiechem na twarzach i nie żyją przeszłością. Są osoby, które schodzą z diabelskiego młynu w wesołym miasteczku i mówią, że już nigdy na niego nie wsiądą. Nie potrafią zostawić swojego strachu na diabelskim młynie.

Mówię o ludziach, którzy nie mają dystansu do życia, którzy ją bojaźliwi, zastanawiają się nad każdym swoim posunięciem w życiu, szukają sensu, bo twierdzą, że nie da się żyć bez sensu. Myślę, że tacy wpadają w pułapkę OOBE. Ale Ci ludzie robią tragedię z każdego aspektu swojego życia. Muszą wierzyć, że przeciwstawiają się wielkiej tragedii, bo inaczej nie istnieje ich poczucie własnej wartości. A tak są wartościowymi ludźmi, bo dźwigają "wielkie brzemię".