Oobe, Czyli Nie Rób Nic!, o tym jak sami się skrzywdziliśmy Opcje

[Vamdou]

Od chwili moich narodzin przez około 17 lat ani razu nie wyszedłem świadomie z ciała.

Podobno co noc wychodzimy z ciała, tylko, że nieświadomie, tzn. po powrocie nie pamiętamy tego faktu i zdarzeń oraz uczuć mu towarzyszących. Nie wiem czy to prawda. Jeśli tak, to żaden z tego dla mnie pożytek. Po co mi coś, czego nawet nie pamiętam. Ale nie o to chodzi.

Przez te 17 pierwszych lat mojego życia nie wyszedłem, bo nie wiedziałem, że istnieje coś takiego jak oobe – podróże poza ciałem. Skąd też mogłem o tym wiedzieć? W naszej kulturze liczą się przede wszystkim sprawy przyziemne. Mówienie o podróżach poza ciałem, świadomym jego opuszczaniu może się skończyć uznaniem za stukniętego. Za to snów nikt nie poddaje w wątpliwość. Wszyscy uważają je za coś normalnego. Dlaczego? Bo każdy ich doświadcza. A tak na dobrą sprawę sny to też coś, co, jak się nad tym zastanowić, nie do końca normalnego. Każdemu czasami śnią się tak niewyobrażalne rzeczy, że nawet na jawie by tego nie wymyślił. Ale znowu nie o to chodzi.

O oobe dowiedziałem się dopiero z internetu. Na szczęście nie okazało się ono być tą jedną z tych wielu zmyślonych rzeczy.

Teraz do sedna – na każdej stronie internetowej dotyczącej tego zjawiska oraz w chyba każdej książce po wyjaśnieniu czym jest oobe, po podaniu definicji, i ewentualnie przytoczeniu jakichś doświadczeń z nim związanych pojawia się akapit, tytuł, rozdział omawiający jak to zrobić - jak wyjść poza ciało. Tak też było w moim przypadku, wszędzie techniki, metody na oobe. Czasem się zastanawiam, czy już w tamtym momencie nie powinienem zamknąć okna przeglądarki i rozwiązać umowy z operatorem dostarczającym mi internet (proszę nie nawiązywać do tego zdania i mówić, że mogłem tak zrobić, bo wtedy nie byłoby głupich tematów ;). Już w tamtym momencie zakorzeniło się we mnie przekonanie, że aby osiągnąć oobe muszę coś z/robić. Cały czas taki tok myślenia jest umacniany. Nawet na tym forum jest jakże pomocny kurs wychodzenia z ciała.
W życiu codziennym, żeby coś osiągnąć trzeba się edukować, ćwiczyć, pracować, dociekać, pilnować itd. Tylko, że jakoś do snów nie musimy ćwiczyć. Kładziemy się i śnimy.

Może właśnie jest całkowicie na odwrót - nie trzeba kompletnie nic robić, aby móc doznawać oobe. Może wystarczy tylko samo przekazanie tej wiedzy, że jest coś takiego jak oobe i oczywiście chęć osoby, by wyjść? Żadnych technik, żadnego męczenia się. W końcu oobe to nie coś z naszego świata.

Nawiązując do tytułu tego tematu – czy to nie my sami, a może jeszcze dokładniej, Ci przed nami, nie zrobili nam krzywdy (no może to za duże słowo, wszak oobe nikomu do życia niezbędne nie jest) zakorzeniając w nas, że aby doznać oobe koniecznie trzeba coś robić?

R. Monroe początkowo nie stosował żadnych technik. Kładł się, chciał albo nie chciał i wychodził. Później dopiero spisał co trzeba robić. Znajdzie się parę osób, które wychodzą bez niczego.

To teraz można powiedzieć – „no to nie rób nic i tyle”. Tylko, że teraz to już ciężko, po takim czasie nastawienia zmienić podejście. Choć przyznam szczerze, że większość moich oobe nie była poprzedzona żadnymi staraniami o wyjście, chociaż ogólnie miały one miejsce w okresie kiedy starałem się wychodzić.

To tylko takie moje rozważania jak rozgryźć oobe. Zastanawiam się, jakie byłyby efekty, gdyby osobie, która nigdy nie słyszała o oobe, opisać tylko to zjawisko (bez przedstawiania żadnych technik ani nawet sugerowania, że trzeba coś konkretnego w tym kierunku). Może powinno się zmienić podejście do oobe i sposób informowania o nim? Wiedza, że jest oobe i chęć?

Jakie jest Wasze zdanie?

[bielik110]

Kiedyś przeczytałem słowa,takie że cała prawda znajduje się w twoim wnętrzu:)i od kiedy zacząłem medytować,zaczyna mi się to powoli układać.Każdy ma inne doświadczenia przeżycia i ma swoją prawdę,czasami za szybko wchłaniamy czyjąś prawdę,która pózniej koliduje z naszą i powstaje chaos i kalkulacja,czyja prawda jest prawdziwa:)pozdrawiam was serdecznie