Miłość Jako Stan Umysłu Opcje

[lordini]

W dzisiejszej cywilizacji ludzie poświęcają swoje życie na poszukiwaniu szczęścia. Trwa wyścig o to, kto będzie miał lepsze auto lub więcej pieniędzy. Tylko w tych rzeczach ludzie widzą to, co nazywają szczęściem. W końcu te rzeczy, które rzekomo miały dawać szczęście, w końcu się nudzą i zaczyna się od nowa poszukiwanie coraz to nowszych rzeczy i tak na prawdę nigdy przy tym nie będąc szczęśliwym. Skoro wszystko to, co nas otacza, nie daje prawdziwego szczęścia, to gdzie ono właściwie jest? Odpowiedź jest bliżej niż się wydaje. Otóż szczęśliwymi zostaliśmy stworzeni sami w sobie i zawsze nimi jesteśmy. Niektórzy tego nie wiedza, ponieważ u nich pojawił się pewien powszechny już schemat. Wmawiając sobie, że gdy osiągnę to lub tamto, dopiero będę szczęśliwy, automatycznie odsuwamy od siebie to szczęście. Żadna przyziemna rzecz nie może dać prawdziwego szczęścia, a z idei, że dopiero będę szczęśliwy, gdy osiągnę to lub tamto, wynika że w chwili obecnej nie jesteśmy szczęśliwi. Każdy z osobna jako wyrażenie nieskończoności jest największym źródłem szczęścia. Szczęście może dać tylko to, co odczuwalne. A żadnej materialnej rzeczy nie można odczuć. Karmimy się tylko własnym wyobrażeniem o tej rzeczy. Nie twierdzę że to jest źle, ale gdy pojawia się tutaj uzależnienie od tej rzeczy jako jedyne źródło szczęścia, to wówczas odsuwamy od siebie prawdziwe życie. Człowiek, który rozumie tą ideę zaczyna cenić to, co na prawdę ważne, czyli miłość. Zaczyna darzyć miłością siebie, a co za tym idzie przede wszystkim innych. Smutne jest to, że bez znajomości tej prawdy, ludzie posługują się własnym wyimaginowanym pojęciem miłości. Zamiast dawać innym miłość, karmią ich fałszem. Świat bez miłości jest pusty.

źródło: http://inflammatio.net

[Zielarz Gajowy]

Jakiego życia? Tego, którego przeciwieństwem jest śmierć. Jeżeli tak to jest to życie a jest jeszcze ŻYCIE, które nie ma przeciwieństwa. Dualizm jest cierpieniem bo jest oddzieleniem od Miłości. Iluzja oddzielenia następuje po to abyśmy mogli zbadać czym jest właśnie Miłość i zrozumieć, że to oddzielenie to fikcja a życie fizyczne wydaje się prawdziwe bo zbyt mocno utożsamiamy się z sobą.

Myślisz Zankel, że poza dualizmem istnieje cierpienie i cały ten szalony podział na dobro, zło, piękno i brzydkie babsztyle z celulitem i facetów z opasłym, zarośniętym bębnem i parchami pod pachami?

Sex to motor napędowy cierpienia. Żądza zaspokojenia własnych potrzeb (egoizm), ale nie tylko sex...kasa i przede wszystkim właśnie osobowość. Za bardzo w nią wierzymy a to tylko lub aż materiał pozwalający nam zebrać doświadczenie, aby uwolnić się od ziemskich przywiązań. Umrzeć wolnym to powrócić do Miłości a być wolnym to być istotą współczującą (pragnącą, aby wszyscy uwolnili się od cierpienia) i tylko na takim fundamencie zbudujemy coś trwałego a w innym razie będziemy trwać w cierpieniu opartym o nic trwałego.

Słowo Miłość podobnie jak Bóg zostało zdewaluowane. Pijak jebnie swoją kobietę mówiąc jej jak wytrzeźwieje, że ją przecież kocha. Prawdziwa miłość:) Bóg to z kolei ktoś "x". Tyle o nim wiemy, że nic o nim powiedzieć nie umiemy. Nie generalizuję tylko stosuję skróty myślowe i niech komuś nie wydaję się, że psioczę bo uważam życie fizyczne za mega wielki dar i pozostaje tylko przekuć ten dar w w trwały stan umysłu zwany właśnie Miłością a wtedy spokojnie można umrzeć i nie obawiać się kolejnych narodzin, które łączą się z chorobami i całym tym ziemskim cierpieniem.