Niepokojące Przeżycia W Czasie Oobe. Opętanie?, Jeśli też mieliście takie przypadki, podzielcie się nimi Opcje

[JahMay]

Na sam początek chciałabym się z Wami przywitać, ponieważ wczoraj założyłam tu konto. Wcześniej byłam tylko obserwatorem, lecz widzę, że to forum jest warte rejestracji. A więc witajcie :)

Do założenia tu konta najbardziej skłoniły mnie moje doświadczenia poza ciałem, które były czasem trochę niepokojące.. Ale żeby nie zaczynać tak niemiło, najpierw się przedstawię. Mam na imię Wiktoria i mam 16 na karku. Zjawiskami paranormalnymi interesuję się odkąd pamiętam. Zawsze ciekawiły mnie historie o duchach, które opowiadała mi ciocia. Jakieś pięć lat temu zainteresowałam się głębiej świadomym snem, a rok później dowiedziałam się o OOBE. Około pór roku po tym zaczęłam wychodzić z ciała. Obecnie piszę już piąty sennik i uważam, że wiem dosyć sporo na ten temat :)

A teraz o moich niepokojących przeżyciach, co do których chciałabym poznać Wasze opinie. Bardzo mi na nich zależy, więc bardzo proszę o przeczytanie do końca.

Zaczęło się to może półtora roku temu. Wtedy OOBE zdarzało mi się dużo częściej niż teraz. Doznawałam czasem bolesnych paraliży sennych. Leżałam po prostu na brzuchu próbując zasnąć, nie miałam na celu wyjść z ciała. Moje myśli błądziły bez celu. Nagle ni stąd ni zowąd, poczułam jakby kulkę wielkości pięści na wysokości krzyża. Po chwili zaczęła się ona powoli przesuwać w gorę mojego kręgosłupa. Sprawiała mi niewyobrażalny ból. Byłam wtedy pewna, że gdybym była w stanie zerknąć na moje plecy, zobaczyłabym sporą kulę pod samą skórą. Po kilku próbach wyrwania się z tego stanu, ból przeszedł, a ja nie mogłam zasnąć. Nie wiem czy z szoku, czy ze strachu.

Miałam również dziwne sny lub wizje. Nie jestem pewna jak to nazwać. Nie chodzi mi tu o samą treść, lecz o to co działo się wtedy ze mną. Najzwyczajniej w świecie spałam, gdy nagle po prostu obudziłam się. Nie przejmując się tym zbytnio zamknęłam ponownie oczy, chcąc znów zasnąć. W tym momencie poczułam jak coś wciąga mnie.. do snu? Nie jestem pewna jak to opisać. Chciałam się temu oprzeć, ale nie dałam rady. Wyobraźcie sobie moje przerażenie gdy walczę z niewidzialną siłą, próbując otworzyć moje fizyczne oczy. Nie miałam w tym czasie paraliżu, mogłam normalnie poruszać kończynami. Jedyny problem sprawiały oczy. Jakby ktoś stał koło mnie i rękami próbował mi je zamknąć. Gdy uległam temu, powróciłam znów do snu, który śniłam przed obudzeniem. Przestraszona jednak, znów chciałam się wyrwać, lecz gdy to zrobiłam, poczułam ponownie zamykające się moje oczy. Sytuacja powtórzyła się kilka razy, aż do momentu gdy odwróciłam się na drugi bok. Wtedy wszystko ustało.

Jednak moim najgorszym przeżyciem, była niemożność opuszczenia Astrala. Przydarzyło mi się to pod koniec kwietnia ubiegłego roku. Położyłam się jak zwykle koło pierwszej w nocy i szybko zasnęłam. Ze snu wyrwały mnie jak zawsze hipnagogi i wibracje. Po chwili byłam już poza ciałem. Jednak, jak się okazało później, nie do końca. Moje nogi nadal pozostawały w ciele fizycznym. Po kilku próbach uwolnienia się, usłyszałam niski, męski głos, jakby puszczany z translatora. Zapytał się mnie, czy pamiętam o płonących duszach. Ja, nie wiedząc co odpowiedzieć, zamieszana tą cała dziwną sytuacją, odparłam, że nie. Sama mnie wiem czemu. Chwilę potem głos powiedział coś w stylu "nie istnieją ci, których nie ma". Nie jestem w stanie przytoczyć tu tego co powiedział dosłownie. Po tym zaczął powtarzać "przebacz". Jego głos stawał się coraz wyższy, szybszy i głośniejszy. Wtedy bałam się już nie na żarty. Próbowałam poruszyć się, wrócić do ciała. Bez skutku. Zrezygnowana klęknęłam, i powiedziałam, że przebaczam. Po chwili obudziłam się już we własnym ciele.
Mój kolega, interesujący się spirytyzmem i egzorcyzmami wysnuł nawet teorię, że to wszystko to początki opętania.

Jeśli dotarliście aż tutaj to gratuluję :) Z chęcią wysłucham Waszych opinii na ten temat, bo ja sama nie wiem już co o tym sądzić. Pozdrawiam

[Freddy K]

@Freddy K, nie mogę znaleźć sobie innego hobby. OOBE to dla mnie samodoskonalenie się, odkrywanie Astrala i samej siebie. Nie mogę, a raczej nie umiem już tego porzucić. Dziwne sytuacje przestały mi się przytrafiać, a i OOBE mam już o wiele rzadziej, niż wcześniej. Jednak nawet samo czytanie o tym sprawia mi przyjemność, i nie zmienię tego. Ale dzięki za radę :)

Cieszę się, że to Ci sprawia przyjemność, a nie udrękę. :)
Ale czy jesteś tego świadoma, że w pewnym sensie uzależniłaś się od OBE?

OOBE jest bezpieczne, OOBE jest niebezpieczne....

Co za infantylne podejście. Wszystko zależy od Ciebie i Twojego rozsądku.

Normalne podejście katolickie, chyba że bycie katolikiem jest przejawem infantylności.

[Leelaja]

Cieszę się, że to Ci sprawia przyjemność, a nie udrękę. :)
Ale czy jesteś tego świadoma, że w pewnym sensie uzależniłaś się od OBE?


Normalne podejście katolickie, chyba że bycie katolikiem jest przejawem infantylności.

Boga postrzagamy przwaznie na kilka sposobów w zalezności np od wieku, rozwoju swiadomości, zasad danej religii,itd
Pierwszym sposobem to Pan Bóg bardzo daleki Bóg wszechmogący który karze i nagradza a my staramy sie zasłużyc na jego łaske i strzec się gniewu, oczywiście wszystko od niego zależy, i jemu jestesmy podlegli,
cała odpowiedzialność za losy świata leży po jego stronie. Jest Wielkim Srogim Panem wszechświata a my tacy malutcy :)

Inny sposób postrzegania Boga to Bóg nam nieco bliższy, troche jak przyjaciel, mozemy zaniesc mu wszystkie troski i prosic o pomoc, jest dla nas łaskawy bo nas kocha, nigdy nie karze, najwyżej naucza i prowadzi nas poprzez kręte ścieżki życia do żywota wiecznego Amen. Zyje w niebie i tam nas chce do siebie zabrac, cala odpowiedzialność wciąz leży po jego stronie.

Następny Bog mieszka w nas, zwracamy sie do niego poprzez nasze serce, juz nie mieszka tylko w niebie, jest tez czescią nas samych, stajemy sie jakby współodpowiedzialni za losy świata rozumiemy ze aby zmienić swiat musimy zmienić siebie. Ze wszystko jest współzależne, że wszystko przenika wszystko, że Bóg i my współtworzymy cały świat, ciagle jeszcze oczekujemy od niego wsparcia i pomocy w dazeniu do wyznaczonych celów, które przewaznie traktują o własnym duchowym rozwoju.

Jest wreszcie moment kiedy postrzegamy ze Bóg i ja Jedno Jestesmy, ze Bóg nigdy nie był oddzielny od nas ani tez nigdy my nie byliśmy niczym innym jak NIM. Znika wtedy tez oddzielny świat, jako ze jest tylko Bóg, jako ze jest tylko Jam Jest. Czysta Miłość.
To nie jest jeszcze koniec ale tak naprawdę początek :)))
To tak tylko z grubsza i w tym kontekscie bycie katolikiem jest w pewnym sensie przejawem infantylności :)))
Bardzo gorąco pozdrawiam

[masa]

Boga postrzagamy przwaznie na kilka sposobów w zalezności np od wieku, rozwoju swiadomości, zasad danej religii,itd
Pierwszym sposobem to Pan Bóg bardzo daleki Bóg wszechmogący który karze i nagradza a my staramy sie zasłużyc na jego łaske i strzec się gniewu, oczywiście wszystko od niego zależy, i jemu jestesmy podlegli,
cała odpowiedzialność za losy świata leży po jego stronie. Jest Wielkim Srogim Panem wszechświata a my tacy malutcy :)

Inny sposób postrzegania Boga to Bóg nam nieco bliższy, troche jak przyjaciel, mozemy zaniesc mu wszystkie troski i prosic o pomoc, jest dla nas łaskawy bo nas kocha, nigdy nie karze, najwyżej naucza i prowadzi nas poprzez kręte ścieżki życia do żywota wiecznego Amen. Zyje w niebie i tam nas chce do siebie zabrac, cala odpowiedzialność wciąz leży po jego stronie.

Następny Bog mieszka w nas, zwracamy sie do niego poprzez nasze serce, juz nie mieszka tylko w niebie, jest tez czescią nas samych, stajemy sie jakby współodpowiedzialni za losy świata rozumiemy ze aby zmienić swiat musimy zmienić siebie. Ze wszystko jest współzależne, że wszystko przenika wszystko, że Bóg i my współtworzymy cały świat, ciagle jeszcze oczekujemy od niego wsparcia i pomocy w dazeniu do wyznaczonych celów, które przewaznie traktują o własnym duchowym rozwoju.

Jest wreszcie moment kiedy postrzegamy ze Bóg i ja Jedno Jestesmy, ze Bóg nigdy nie był oddzielny od nas ani tez nigdy my nie byliśmy niczym innym jak NIM. Znika wtedy tez oddzielny świat, jako ze jest tylko Bóg, jako ze jest tylko Jam Jest. Czysta Miłość.
To nie jest jeszcze koniec ale tak naprawdę początek :)))
To tak tylko z grubsza i w tym kontekscie bycie katolikiem jest w pewnym sensie przejawem infantylności :)))
Bardzo gorąco pozdrawiam

Usmiechnełaś się przy tym Amen? Dobra czytam dalej:)