Inteligencja, Temat zakładam aby podyskutować o tym powinna objawiać się inteligencj Opcje

[leon]

Do założenia tematu sprokowała mnie ta oto wypowiedź:luchessi w temacie http://www.oobe.pl/park/index.php?showtopic=1379&st=63

ale inteligencja to nie wiedza, wiec moge byl glupi nie umiec pisac itp. i byc dalej bardzo inteligenty. Rozumiesz roznice?? To jest tylko spoleczny wymog.
Nie jestem chamem. Jesli skrytykowalem kogos, to takie zachowanie nazwiesz chamastwem??

Inteligencja i IQ
Słowo to w dobie przełomu wieku XX i XXI spotkało się z nieoczekiwanym awansem, mówiąc wciąż o pożądanych, pozytywnych cechach mówimy bez wahania „inteligencja, inteligentny”, prawiąc pochlebstwa lub ich oczekując równie często wypowiadamy lub słyszymy „inteligentny, inteligentna”. Sztuczna, emocjonalna zyskała wiele nowych form i odmian, nadal jednak jest czymś bardzo nieuchwytnym, nie poddaje się jednorodnej i bezwzględnej klasyfikacji. Wciąż badana zaskakuje i zachwyca, sprawia, że wciąż uchodzi sztywnym normom definicyjnym.

Czym jest inteligencja?
Z pewnością pierwsze próby uchwycenia tego, co dziś nazywamy inteligencją pojawiły się wtedy, gdy naukowcy – psychologowie zadali sobie trud wyjaśnienia indywidualnych różnic w sposobie, jak i w zakresie radzenia sobie jednostek z typowymi problemami i zadaniami. Truizmem jest tu stwierdzenie, że jedni ludzie lepiej, inni zaś gorzej radzą sobie z trudnościami, zadaniami czy życiowymi łamigłówkami, mniej banalna jest zaś odpowiedź, co leży u podstaw tych różnic. Właściwą odpowiedzią jest enigmatycznie brzmiące i niezwykle pojemne słowo „inteligencja”. Pojęcie to wywodzi się z łaciny (intelligentia) i oznacza pojmowanie, rozumienie. Według encyklopedycznych rozstrzygnięć inteligencja to zdolność przystosowywania się do nowych warunków, dostrzegania i kojarzenia wzajemnych zależności oraz umiejętność logicznego wiązania faktów i zdarzeą, to także umiejętność racjonalnego i celowego działania w oparciu o wnioski i strategie logiczne, to zbiór doświadczeą, w oparciu o który dokonywane zostają wybory optymalne dla określonej sytuacji. Z pewnością powyższe informacje zbliżają do istoty zagadnienia, jednak bynajmniej nie wyjaśniają złożoności problemu, jakim jest „inteligencja”.
Inteligencja jest indywidualną właściwością każdej jednostki ludzkiej, jest kategorią psychologiczną, która różnicuje ludzi i nie podlega generalizacji. Mimo wielu, często rozbieżnych, teorii traktujących o inteligencji z pewnością jest ona właściwością podlegającą zmianie w czasie (tzw. inteligencja wyuczona, nabyta), powstającą jako efekt doświadczenia i uczenia się, determinowana jest przez specyficzne okoliczności kulturowe i cywilizacyjne. Nie bez znaczenia pozostają genetyczne uwarunkowania, które w określony sposób determinują cechy psychiczne człowieka, czyli także inteligencję (tzw. inteligencja wrodzona). Wśród licznych badaą nad inteligencją i sporów naukowych powstaje wiele ciekawych koncepcji, jedne z nich traktują, że inteligencja to wypadkowa cech wrodzonych i nabytych, inni stanowczo preferują jako źródło inteligencji tylko jedną z powyższych propozycji. Podejmowane są także próby rozróżnienia określonych rodzajów inteligencji (np. muzycznej, matematycznej, interpersonalnej). Ta opcja ma swoje uzasadnienie w doświadczeniu, bowiem ta sama osoba może wykazywać wybitne zdolności matematyczne, jednak może zupełnie nie odnajdywać się w sytuacjach społecznych wymagających umiejętności interpersonalnych.

Pomiary inteligencji
Mimo złożoności zagadnienia podejmowane są wysiłki, aby objąć, ocenić i zmierzyć inteligencję. Większość z nas chce potwierdzić swoją inteligencję, dlatego też dużym zainteresowaniem cieszą się liczne rebusy czy łamigłówki logiczne, pozwalające oszacować inteligencję, zmierzyć mądrość i zaradność. Wśród licznych testów dużą popularnością cieszy się tzw. Skala Inteligencji Wechslera, nie jest to jednak jedyne narzędzie mierzenia inteligencji. Zanim jednak zdecydujemy się na podjęcie tego wyzwania, warto zapoznać się także z negatywnymi opiniami odnoszącymi się do pomiarów inteligencji. Krytyka badaą psychometrycznych wynika z ich niedoskonałości, testy te pokazują bowiem uproszczony obraz umiejętności i predyspozycji umysłowych badanej osoby, nie mogą więc być traktowane jako kategoryczne rozstrzygnięcie, trudno jednak zaniechać takich pomiarów, mimo ich ułomności są jedynym narzędziem oceny. Poddając się testom warto więc traktować z dystansem efekty badaą, szczególnie jeśli ich wyniki nie są opracowywane przez profesjonalistów.

Czym jest IQ?
Liczbowym, wymiernym obrazem inteligencji jest wynik testów zwany ilorazem inteligencji – IQ (z ang. intelligence quotient) . IQ rozkłada się na określonej skali liczbowej, traktowany jest jako obiektywny pomiar inteligencji, pamiętać jednak należy, że dotyczy on przede wszystkim tzw. inteligencji kognitywnej (polegającej na kojarzeniu symboli i znaków oraz dokonywanych na nich operacjach logicznych), tak więc bezwzględne utożsamianie wyników testu z określonym poziomem inteligencji jest kontrowersyjną praktyką. Mimo niedoskonałości testów na inteligencję ich wynik (IQ), pozwala często zidentyfikować skrajne predyspozycje jednostki (osoby wybitnie inteligentne lub też upośledzone umysłowo), które cechują znaczną mniejszość populacji.
Inteligencja jest najbardziej frapującą cechą ludzką, być może dlatego, że nie poddaje się jednoznacznej klasyfikacji, a może właśnie dlatego, że przymiotnik „inteligentny” mocno zagościł w naszym słowniku i z pewnością jest cechą pożądaną przez każdego. Jeśli mimo krytyki i wielu wątpliwości ciekawość zatriumfuje i zapragniemy poznać własny iloraz inteligencji, róbmy to za pomocą testów wykonywanych i analizowanych przez profesjonalistów, wyniki zaś traktujmy z dystansem, bo przecież największa mądrość to ta, że nie można zmierzyć niemierzalnego.

źródło : http://www.lekka.pl/czytelnia/Inteligencja,i,IQ,,4,1860.html