ŚmierĆ - Koniec Osobowego Ja?, granice człowieczeństwa Opcje

[pigsonwings]

Ostatnio zastanawiałem się nad tym zagadnieniem. W momencie śmierci fizycznej kończy się "ja unikatowy" "fizyczny" jedyny w swoim rodzaju, jedyna kopia mnie w fizycznym wszechświecie i ona juz nigdy nie powróci, czy jest to powód do jakiegokolwiek strachu? nie, jesli ktoś sie boi czegoś tak samo naturalnego jak narodziny wtedy zaczyna tkwic w pułapce własnego Ja. Strach jest tak samo naturalny dla ludzi jak jedzenie. W momenie smierci fizycznej, stajemy się już tylko pewna energią, wytyczną. Bez dużej świadomości istnienia lub razem z nią. Lub ze świadomością swojego JA które nas prowadzi różnie. Wszystko co myślimy, tworzymy swoją wyobraźnią już na zawsze pozostanie w eterze jako roty. Ale czy my jako pierwotna energia, iskra Boga, jesteśmy tymi rotami, nie, jesteśmy tylko wiecznym obserwatorem tego co się działo w naszym fizycznym ja. Dlatego warto wyodrębnić sie od własnego egocentryzmu w każdym przejawie tego słowa znaczeniu, oczywiście nie mówie tu o ignorancji bo mamy to zycie aby z niego korzystać a nie zamartwiać się tym co się ciagle tworzy wokół nas. Zawsze mnie interesowało gdzie jest ta granica człowieczeństwa i po co to wszystko? skoro jest to niech będzie a my musimy zostać wiecznym obserwatorem. Teorii na ten temat powstały setki, jesli ktoś ma coś wartościowego do przekazania, lub chce sie podzielić doświadczeniami zapraszam do dyskusji.