Przed Bramą... Czy Za Bramą? Opcje

[Alix]

Na tegorocznych wakacjach przeczytałam książkę naukową poświęconą snom. Jak wszystkich na tym forum :) bardzo zainteresowało mnie zjawisko OOBE i zaczęłam ćwiczyć. Zdarzyło mi się coś, co nie do końca jest chyba OOBE... Cóż... Nie czytałam jednak żadnych specjalistycznych książek na ten temat, więc proszę o radę.

Przez pierwszy miesiąc udawało mi sie osiągnąć coś w rodzaju transu. Potem bardzo długo nic się nie działo, miałam problemy nawet z wywołaniem jasnego snu. Pierwsze... "OOBE" miałam dwa miesiące temu. Moim problemem chyba nie był strach ani blokady psychiczne..ale brak wiary. Nigdy nie zdarzyło mi się wyjść na dłużej niż kilka sekund. I wciąż nie jestem pewna czy to było OOBE.
Najpierw leżałam około 20 min bez ruchu, rozluźniając ciało, ale zachowując stan trzeźwości umysłu.
Potem przychodziły zawirowania, uczucie lekkości i potworne dreszcze, wiercenia, muzyka. Nagle wszystko ustawało... i nie było żadnego wstawania, wychodzenia. Byłam wciąż " pozioma" , ale czułam, ze jestem poza ciałem, że unoszę się... ze hm.. nie mam granic, nie miałam kontaktu z ciałem fizycznym. Najdziwniejsze co działo się z moją świadomością. Myślalam: to chyba jest OOBE, coś dziwnego się ze mną dzieje. I - chciałam wstać , pochodzić.. polatać ;D... cokolwiek. Z wysiłkiem usiadłam na łóżku postawiłam nogi na podłodze, podniosłam się. Zobaczyłam pokój - z wszystkimi detalami, tak jak jest w rzeczywistości, nawet obraz na ścianie ze wszystkimi szczegółami a było tak, jakbym oglądała świat przez szkło powiększające, realistyczne, ale znieształcone, jasne, choć w pokoju panował mrok. " Teraz - myślę- powinnam zobaczyć siebie śpiącą". Z wysiłkiem obróciłam się i zobaczyłam głowę z aureolą czarnych włosów wystającą spod kołdry. Ale nie zdążyłam siebie rozpoznać... obudziłam się.
Byłam nastawiona pozytywnie- skoro dziś już wyszłam, następnym razem będzie lepiej. Ale nie udało mi się więcej wstać. Dreszcze, unoszenie - wszystko było tak samo. I poczucie " bycia czymś niematerialnym" . Raz już chciałam wstawać... ale coś mi przeszkadzało: walczyłam z kołdrą, rozkopujac ją, jakby była dla mnie za ciężka. Aż nagle naszła mnie dziwna myśl: "To niemożliwe, zeby to było aż tak realistyczne. Pewnie się obudziłam i wydaje mi sie, że mam OOBE. Chyba oszalałam, żeby wstawać w środku nocy z łóżka i chodzić po pokoju.." - i w tym momencie budziłam się naprawdę, przykryta nienagannie zaścieloną kołdrą, aż po szyję. I przez dwa miesiące nic innego się nie dzieje. Czasem mam normalny, spokojny sen, a czasem... wydaje mi się że się uwalniam z ciała...ale co z tego.. kiedy brakuje mi sił i wiary by coś z tym zrobić. W każdym razie.. ja tak to interpretuję :) Ciąglę ćwiczę i bardzo chcę rozwijać moje umiejętności w tym zakresie....ale chyba utknęłam w martwym punkcie. Prosze o Waszą pomoc!!!

[Majster]

W końcu jakiś porządny post 'początkującego' :) Rozumiem, że masz teraz problem z 'przejściem na tamtą stronę'. Wszystko jest tak jak wtedy tylko brakuje tego czegoś, tej kropki nad i by wszystko zakończyło się powodzeniem? Skąd ja to znam, miewam tak często, gdy już myśle, że sczaiłem o co chodzi znowu dostaję jakąś blokadę. Ja mam na to taką metodę: brak metody ;P. Po prostu olewam na jakiś czas, tydzień kilka dni bez prób, bez myślenia o tym, kompletnie nic... A PÓŹNIEJ UDERZAM ZE ZDWOJONĄ SIŁĄ!!!!!!111jeden =O Hehe. Czasami trzeba się po prostu wyluzować i zapomnieć, myślę, że czasami swoimi oczekiwaniami, wątpliwościami, pytaniami sami się blokujemy. Powodzenia!

[twistoid]

Każda świadomość ma ekspansywną naturę a więc cały czas dążymy do jej ewolucji tj. uczymy sie na błędach Powodzenia.

[Artur_flyer]

Alix pamiętaj.
Oobe to najnormalniejszy w świecie stan. Każdy człowiek to potrafi.
Trzeba to sobie uświadomić.
Ja kiedyś wyobrażałem sobie nie wiadomo co. Przez to się bałem , blokowałem.
Ale te stany są dostępne dla każdego, bez wyjątku.

Wiedz, że Ty już to potrafisz, bo tak jest.
Widzisz ja jak na razie nie miałem tak niesamowitych przygód i długich wyjść jak niektórzy użytkownicy naszego forum.

Ale nie martwi mnie to.
Wiem, że ja to potrafię. Wiem o tym. Nie myślę negatywnie, nie jestem pesymistą gdyż takie myślenie po prostu się nie opłaca:)
Cieszę się jak dziecko z każdej przygody, z każdego doświadczenia, choćby krótkiego.

I nie przejmuję się, wiem, że cały czas idę do przodu :)

Pamiętaj.........miłość i radość w serduszku jest najważniejsza.
Reszta przyjdzie sama

Pozdrawiam i ślę światełko:)

[SORROW]

Po poście napisanym przez Artura z reguły już nie da rady nic dodać ...
wyczerpał temat (do zamknięcia :)