|
Nurtuje mnie jeszcze jedna sprawa, związana nie tyle ze “śmiercią", co z wychodzeniem poza ciało. Jak to wy tłumaczyć? Co się wtedy dzieje?
Twoja istota po prostu porzuca ciało fizyczne. Może ci się to przytrafić w trakcie medytacji lub w bardziej subtelny sposób, podczas głębokiego snu.
Na takiej “wycieczce" dusza może znaleźć się, gdziekolwiek zechce. Osoba opowiadająca o takich przeżyciach często nie pamięta, aby stanowiła swoja wole, i mówi, że coś takiego się “jej przydarzyło". Lecz nic, w czym bierze udział dusza, nie jest bezwolne.
Jak to się dzieje, że rzeczy się nam “ukazują", “objawiają" w trakcie takich doznań, skoro tworzymy sami wszystko “na bieżąco"? Odsłaniać się nam mogą rzeczy tylko wtedy, gdyby istniały niezależnie od nas. Sam nie umiem sobie tego wytłumaczyć.
Świat nie istnieje niezależnie od was, wszystko jest waszym wytworem. Nawet pozorny brak rozumienia jest twoim dziełem; całkiem dosłownie, to kaprys twojej wyobraźni. Wyobrażasz sobie, że nie znasz odpowiedzi na to pytanie, wiec nie znasz. Lecz jak tylko wyobrazisz sobie, że wiesz, pojmujesz.
Pozwalasz sobie na tego rodzaju grę, aby mógł przebiegać Proces.
Jaki Proces?
Odwieczny. Życie.
Kiedy doznajesz “samo-objawienia" – czy to we śnie, czy podczas opuszczania ciała, czy w czarow-nych chwilach niezmąconej jasności – w istocie nastąpiło “przypomnienie". Nagle pamiętasz, co sam stworzyłeś. Te chwile przypomnienia niosą ze sobą ogromna moc. Mogą wręcz wywołać epifanie.
Gdy doświadczysz czegoś tak wspaniałego, trudno ci powrócić do “rzeczywistości" w potocznym tego słowa znaczeniu. A to dlatego, że dla ciebie rzeczywistość się zmieniła. Poszerzyła się, rozrosła. I nie może skurczyć się do poprzednich rozmiarów. To tak, jakby się chciało wcisnąć dżina wypuszczonego na wolność z powrotem do butelki. Nie da się.
Czy dlatego właśnie ludzie, którzy wyszli poza ciało czy doznali “przeżyć na granicy śmierci", po powrocie wydają się tacy odmienieni?
Zgadza się. Ba są inni. Teraz wiedza dużo więcej. Lecz nierzadko, w miarę upływu czasu, popadają w stare nawyki, gdyż zapomnieli to, co wiedza, po raz kolejny.
Czy jest jakiś sposób na tę “amnezję"?
Owszem. W każdym momencie wcielaj swoja wiedze w czyn, działaj w oparciu o to, co wiesz, nie kieruj się tym, co narzuca ci świat pozorów. Obstawaj przy niej, bez względu na to, jak zwodnicze otaczają cię iluzje.
Tak postępowali i postępują wszyscy mistrzowie. Sadza nie według pozorów, działają zgodnie ze swoja wiedza.
Jest jeszcze jeden sposób, aby pamiętać.
Jaki?
Spraw, aby pamiętał drugi. Czegokolwiek pragniesz dla siebie, uczyń drugiemu.
Grubą czcionką mówi BÓG!
Oto fragment trzeciej części ROZMOWY Z BOGIEM
Książki zaje****e !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
|
Wychodzenie Z Ciała Według..., Boga!!!!
22.01.2008 - 11:01
